Abtin-Short-Stories

مبارك باشه عروسيم

2011-03-07T21:41:00.000-08:00

89/12/19

2010-11-28T03:46:00.000-08:00

8999
كمي بيشتر از يك عدد
كمي بيشتر از يك تاريخ
كمي بيشتر از يك راز
شايد گوشه و كنايه اي از عشق

نی پیچ خورده

2010-07-30T08:12:00.000-07:00

نی پیچ خورده
بعد از 5 سال دوباره روبروم نشست جا افتاده تر شده بود یعنی خانوم تر. تا گارسون آب میوه رو روی میز گذاشت اول کمی با نی داخل لیوان بازی کرد بعد اونو لای لبهای سرخ شده اش فرو برد و آب سیب مکید. چشماهشو میبست که بهتر بتونه طعم سیبو حس کنه. انگار خیلی عطش داشت چون هنوز اول داستانش بود که دیگه حتی ی قطره هم ته لیوانش نبود فقط رد قطره های کوچک آب سیب روی دیواره نی شفاف باقی مونده بود. آب سیب ، آب میوه بهشتی بود که بخاطر فرار از جهنم زندگیش به خودش جایزه داده بود و مثل اینکه تا اینجا هم دویده بود مبادا که بگن خانوم اشتباهی شمارو آزاد کردیم بیایید برگردید جهنم. آخه نفس نفس میزد تا داستان زندگیشو تعریف کنه. داستان مردی که بهش خیانت کرده بود.
وقتی آب میوه تموم شد شروع کرد به بازی کردن با نی . اونو فشار میداد. دور انگشتاش میپیچوند. انگار نی شده بود خودش توی اون جهنمی که تا چند وقت پیش توش زندگی میکرد. ی نی پیچ خورده. چروکیده ، از کمر تا خورده و شکسته! ی آدم له شده ، ی آدمی که دیگه به چشمهاشم اعتماد نداره. ی آدمی که به بازی گرفته شده. 5 سال پیش ی آدم دیگه بود لبریز از عشق. انگار مثل ی پرنده به دنبال سرنوشتش بال میزد روی شاخه ها اواز میخوند تا جفتش بیاد و پیداش کنه ی دختر شاد و سرزنده و حالا 5 سال گذشته و روزگار اونو عوض کرده. نی پیچ خورده هنوز لای دستای اون داشت مقاومت میکرد اما نی با پیچی که خورده بود انگار راه گلوش بسته شده بود و دیگه امیدی به بازگشت نداشت. بازگشت به روزهایی که صاف و راست سرشو فرو میبرد تو زندگی و همچون رگ بدن، زندگی رو به دست بقیه هم میرسوند. نی نمی دوست چرا دارن اینکارو با اون میکنن. اونکه فقط تا تونسته بود کمک کرده بود تا عطش ی ادم بخابونه تا کام اونو شیرین کنه پس چرا له و لوردش کردن. نی خبر نداشت رسم روزگار اینه!
زن رها شده که حالا داستانشو گفته بود احساس سبکی میکرد. چشمهاش مثل طره موی طلاییش برق میزد و زیر زبونش هم احساس شیرینی میکرد. همراه زن بلند شدم و نی پیچ و تاب خورده رو که حالا روی سینی ول شده بود به حال خودش رها کردم. کسی چه میدونس شاید ی روز این نی در چرخه بازیافت ی دمپایی بشه پای ی دختر کوچولو که به سرعت به دنبال بازیهای خودش به این ور و اون ور میدوه.......
آبتین 8/5/89

2010-07-14T20:36:00.000-07:00

تا زمانه شادم نكند نمينويسم
تا عاقبت داستانهايم غم انگيز نباشند

2010-07-11T21:17:00.000-07:00

شروعی شیرین
پایانی تلخ تر

2010-06-30T05:21:00.000-07:00

هيچ نگفتنم خود گفتني هاست

2010-03-18T03:13:00.000-07:00

2010-03-02T04:28:00.000-08:00

دومين ماهگرد يازدهمين روز ماه مبارك

2010-01-27T23:15:00.000-08:00

سربلندي

2010-01-26T20:51:00.000-08:00

خرمالو

2009-12-14T09:09:00.000-08:00

خرمالو
با اینکه میدونم پیرمرد مرده اما هنوز حس میکنم که با اون ابای قهوه ای بر دوش، صورت تکیده استخونی، با یک دست لمس شده بعد از سکته که دیگه فقط نگاهش میتونه با آدم حرف بزنه نه دهان همیشه بسته شده، داره روی موزاییکهای حیاط قدم میزنه و هربار که زیر درخت خرمالو میرسه نگاهی به اونها میندازه که چطور دارن یواش یواش میرسن. خودش اونقدر کند شده که فکر میکنه با ی دور، دور حیاط گشتن، خرمالوها رسیده تر میشه و هر بار همونقدر که نگران مرگه نگران گنجشکهایی است که نکنه تن ظریف خرمالوهارو پاره کنن. با اینکه دیگه حالا اون پیرمرد مومن خداترس زنده نیست با اینکه من سالهاست دارم اونو، خونشو و تمام خاطراتش رو به فراموشی می سپرم اما با دیدن خرمالو محاله به یادش نیفتم. اونم اون خرمالوهای خوشمزه. درخت اونا چسبیده به دیوار حیاط ما بود و حتی چند تا از شاخه ها به شیطنت نیم نگاهی به سمت حیاط ما داشتن. همیشه برگای درشت زرد شده تو حیاط ما زیر شاخه ها روی زمین افتاده بود و گاهی هم خرمالویی که دیگه طاقت انتظار نداشت نقش بر زمین بود و خوراک مورچگان و اما پرندگانی که گاهی خسته از بال زدنهای روزانه کمی بر شاخه های محکم اون درخت می آسودند انگار هوس خوردن خورمالو به کلشون میزد اما خوب اون موقع حتما گربه های رهگذر که از روی لبه دیوار به قلمرو خودشون سرکشی میکردن آگاهانه مسبب نجات جان خرمالوها میشدن و اونها باز دووم میاوردن تا دلیل سپاس همسایگانی بشن که از شهد شیرین اونها با سخاوت تمام پیرمرد بهره مند میشدن. سالها از اون روزها گذشته و اینجا در خونه جدید ما زمان بی درخت بی کلاغ بی گربه بدون جاگذاشتن هیچ خاطره ای بر پهنای زندگی داره شتابان میگذره و خاطرات شیرین گذشته که انگار در طعم خرمالوها حلول میکردن حالا شکرک شیشه های عسل فراموش شده در گوشه انباری ها شدن. خوابها هم همینطور انگار رغبتی به شکل گرفتن در این دنیای جدید ندارن اونا انگار هنوز از خونه سابق خارج نشدن انگار هنوز دارن شبها با گربه ها روی حره ها پرسه میزنن و آدمهای بی خواب رو میترسونن و صاحب خواب رو که فرسنگها دورتر توی لاک خودش خزیده به امون خدا رها کردن. گاهی بد نیست انگار دست به دامان آدمای خوب سفر کرده بردن ، دست به دامان پیرمردی که حتما الان داره تو بهشت زیر ی درخت خرمالو قدم میزنه و با چشماش برگهاشو میرقصونه و طعم هر دونه از اونها رو بدون چیدن زیر لب مزه مزه میکنه و اونقدر میدونم عاشق خرمالوهاست که چشم به روی تمام هدایای بهشتی بسته. خیلی هوس خرمالوهای اونو کردم خرمالوهای درخت همسایه که حالا نمیدونم چی بر سر اون درخت اومده شاید حالا اونم شده یکی از درختهای بهشت، بهشتی که پیرمرد تکیده با صورت استخونیش استاد ساختنش بود اون حیاط خونش رو بهشت میکرد و اگر ما به سفر میرفتیم کلید خونه مارو میگرفت و حیاط در هم و برهم مارو هم بهشت میکرد.
نمیتونم تحمل کنم بهتره شال و کلاه کنم برم خونه سابق ببینم اثری از درخت همسایه مونده الان فصل خرمالوه اگر هنوز خونه ای باشه درختی باشه حتما روح سخاوتمند پیرمرد دل صاحب جدید خونه رو نرم میکنه تا یکی از اونارو بده بهم. اما اگر واقعا درخت هم با پیرمرد مرده باشه چی؟! دل دیدنش رو ندارم. به سمت اون محله قدیمی رفتن شاید باعث بشه حتی خود بچگیت رو ببینی یا دیدن گربه هایی که زیر ماشین رفتن و دوباره زنده شدن و خیلی چیزهای عجیب و غریب که فقط شبها از توی گوش میان تو خوابها ، دیدن گذشته ساده شیرین، حال رو پوچ میکنه و دویدنها رو بی معنی. اگر به خونه قدیمی برم شاید هنوز ایمانم به شاخه درخت آویزون باشه و شاید خیلی چیزهای دیگه که پشت سر خودم جا گذاشتم و الان خیلی وقته که حتی نمیدونم اونارو ندارم. سوار بر دوچرخه ام و بدون پا زدن صورتم خنک میشه از تلاش نسیم. به گذشته میره نه به جلو، دوچرخه آبی من. منتظر هستم که خیلی زود به مقصدم برسم اما در همین بین دستی به سمتم دراز میشه. به چشمهای صاحب دست نگاه میکنم نمیدونم خواب میبینم یا اینکه این چشمای درشت، چشمای زمینی نیستن. دوباره به دستش نگاه میکنم حالا میتونم ی خرمالو درشت خوشرنگ رو تو دستاش ببینم . خرمالورو ازش میگیرم و مردد و آرووم پوست نازکش رو با دندونام شکاف میدم کمی از شهدش میچشم شیرین ترین خرمالویی است که تاحالا خورد ه ام به صورتش نگاه میکنم لبخند میزنه لبخندی شیرین تر از خرمالو
آبتین 21/9/88

یک چادر یک لبخند یا خنده پوشیده

2009-12-04T09:58:00.000-08:00

بالاخره مرد

2009-11-28T09:26:00.000-08:00

زندگی جست و خیز دختری شاد ازدواج دیابت طلاق کوری دیالیز و بالاخره مرد

قرار ماه

2009-09-26T08:48:00.000-07:00

گاو

2009-09-15T23:36:00.000-07:00

دل

2009-09-09T05:55:00.000-07:00

ای کاش همیشه به جای دل، چربیهایش میسوخت

بوف

2009-08-30T09:41:00.000-07:00

بوف
وقتی سنجاب به پایین درخت گردو رسید یه جغد گنده با چشای زرد قلمبه که سرشو از لونه آورده بود بیرون و بهش زل زده بود بهش گفت : ا... سفارش غذا چقدر دیر رسید ، خیلی وقته منتظرم، ببینم جنگل شلوغ بود؟! سنجاب آب دهنش رو قورت داد و گفت: تو لونه من چیکار میکنی؟
- لونه تو! لونه تو شکم منه.
- تو حق نداری خونه منو اشغال کنی . من رفته بودم دنبال غذا.
- چرا رفتی اینجا که کلی گردو واسه خوردن هست سنجاب کوچولو؟
سنجاب سکوت میکنه ، نمیخاد کم بیاره و راستشو بگه که هوس فندق به کله اش زده بوده و لونش رو خالی به امون خدا ول کرده.
- به خودم مربوطه جغد پیر
- اون پایین بده بیا بالا
- سرت رو برگردون و ببین گردوهایی رو که واسه زمستون جمع کردم نشونه اینه که من اونجا زندگی میکنم. یالا از اینجا برو
- چرا باید اینکارو بکنم؟ مگه یادت رفته تو شکاری و من شکارچی؟!
- تو حتما بالت مشکل داره که نیومدی پایین و گرنه از فاصله دور هم منو میدیدی و میتونستی شکارم کنی.
- آره اینو درست فهمیدی من نمیتونم بیام پایین بالم درد میکنه واسه همین اینجا میخام بمونم و اگر تو اعتراضی داری بیا بالا تا حلش کنیم.
- فکر کردی من احمقم که بیام شام امشب تو بشم.
- پس قید لونت رو بزن و برو گمشو
- نمیرم چون تو چیزی نخوری از گرسنگی میمیری و من دوباره صاحب لونه ام میشم
- نخیر سنجاب احمق من دو روز استراحت کنم بالم میشه مثل روز اول
- منو گول میزی یا خودتو.. اگه چیزی نخوری ضعیف میشی و امیدی به خوب شدنت نیست.
هر دو ساکت میشن و به فکر فرو میرن تا اینکه جغد میگه
- یه پیشنهاد! تو واسه من غذا بیار و من هم میزارم تو این لونه زندگی کنی تا وقتی که جون بگیرم و از اینجا برم.
- چرا باید اینکارو بکنم من با صبر کردن هم به لونه ام میرسم.
- آره شاید اما فقط کافیه یکی از رفقام از اینجا رد بشن اونوقت کار تو زاره
سنجاب با خودش فکر میکنه، هیچی تو دنیا مهمتر از لونه اش نیست اگه اونو از دست بده کارش تمومه نه غذا نه سرپناه و با شروع فصل سرما حتما خوراک یکی از همین جغدا میشه. واسه همین میگه باشه قبوله. الان واست گردو میارم.
- سنجاب کودن من گوشتخوارم.
- آخه من از کجا واسه تو گوشت بیارم؟!
- کاری نداری کافیه حیوونها رو بکشونی اینجا تا من شکارشون کنم
- اما تو که نمیتونی پر بزنی و شکارچیهایی رو که دنبال من هستن بگیری، تازه شاید خود منو هم شکار کنن.
- پس بهتره سنجابهای دیگرو گول بزنی و بیاریشون اینجا
- ای پست فطرت ..... من اینکارو نمیکنم
- پس برو گمشو تا بمیری
سنجاب برمیگرده و کلافه و سر در گم از درخت دور میشه. ...
§
با خودش فکر میکنه شب کجا بخابه. از دور صدای آواز جغد میاد و اون نگران که بی لونه میمونه. در همین حال یه سنجاب با چشمای درشت از پشت بوته ها نگاهش میکنه. اون یه ماده سنجابه. با خودش فکر میکنه اگه الان لونشو داشت دیگه وقت پیدا کردن جفت بود. به سمت ماده سنجاب میره که ی فندق کوچولو تو دستش گرفته و داره با دندونای سفید براقش اونو گاز میزنه......
§
- دفعه دیگه که سنجاب میاری یدونه چاق و چله اش رو بیار. این به هیچ جام نرسید.
از خودش حالش بهم میخوره هیچ اثری از ماده سنجاب توی لونه باقی نمونده. به در و دیوار لونش نگاه میکنه اما اصلا خوشحال نیست که دوباره توی اون برگشته. با خودش میگه اگه این جغده عوضی از اینجا بره همه چی درست میشه. همش قیافه ماده سنجاب میاد جلوی صورتش اما به خودش میگه بالاخره دیر یا زود ی جغد دیگه اونو میخورد. اصلا به من چه، من باید لونمو نجات بدم.
§
کم کم جغد پر و بال میگرفت از ماده سنجابهایی که به خیال اینکه جفتشونو پیدا کرده بودن پا به لونه مشترک سنجاب و جغد میزاشتن. سنجاب دیگه خیلی ناراحت نبود از کارش و حتی گاهی در روز دو تا ماده سنجاب رو گول میزد و به جغد میداد تا زودتر حالش خوب شه و پرواز کنه و از لونش بره......
§
پسر به دخترک نگاه میکنه که با چشمای درشتش به آرم رستوران خیره شده. در همین حال دخترک ازش میپرسه: فکر میکنی چرا اسم این رستورانها رو گذاشتن بوف؟
آبتین 8/6/88

شال قهوه ای روی کدام شانه؟

2009-08-23T10:50:00.000-07:00

شال قهوه ای روی کدام شانه؟
سوژه داستانمو پیدا کردم اون یک دختر بیست و چهار ساله هست ، ی روپوش سفید میپوشه با شلوار جین پر رنگ با صندلهای جلو باز تابستونی و از همه اینها مهمتر شالهای متعددی است که هر روز به سر میکنه و هر روز رنگ اونها عوض میشه آبی روشن ، بنفش ، صورتی و باز از همه اونها قشنگتر شال قهوه ای . با اینکه این سوژه ی پیدا شده داره به من کمک میکنه تا داستانمو بنویسم اما این وسط ی مشکل وجود داره. اول فکر میکردم مشکل مهمی نیست یا حتی قابل رفعه اما حالا مشکل اونقدر بزرگ شده که حس میکنم بدون حل این مشکل نمیتونم به نوشتن داستان این دختر ادامه بدم . مشکل اینه که من اسم دختر رو نمیدونم یعنی اسم واقعیش رو نمیدونم و این برام خیلی مهمه. تا اسم اونو ندونم نمیتونم شخصیتش رو بسازم ، نمیتونم اونو بپرورونم فقط تنها کاری که میتونم بکنم اینه که صبح اونو از خواب صدا بزنم ، بهش کمک کنم تا موهاشو جمع کنه بعد در اتاق رو واسش باز کنم و یکی از افراد خونواده اش رو بیارم جلوش تا دختر به اون بگه:
- سلام مامان
- سلام دخترم ، خوب خوابیدی؟
- آره، دیشب خیلی خسته بودم .
- بهت میگم اینقدر کار نکن هلاک میکنی خودتو
- چی کار کنم پس؟ اگر نرم سر کار تو خونه دیوونه میشم.
- برو صبونت رو بخور برات گذاشتم رو میز
- نه وقت ندارم دیر میشه باید لباس بپوشم و برم.
- اوا دختر مگه میخای خودتو بکشی... دیر بشه خوب. مگه میشه صبونه نخوری؟!
- نگران نباش مامان اونجا میخورم
دختر همون روپوش سفیدو میپوشه با شلوار جین پررنگ. وقت نداره دستی به صورتش ببره و این کارو هم میزاره سر کار بعد از صوبونه. شال قهوه ای رو روی سرش میندازه و لحظه ای مردد میمونه که دنباله شال رو روی شونه سمت راستش بندازه و یا روی شونه سمت چپش . دوتاشو امتحان میکنه اما نمیتونه تصمیم بگیره کدوم بهش بیشتر میاد. روش نمیشه از مادرش اینو بپرسه واسه همین باید صبر کنه تا هر وقت خواهرش رو دید از اون بپرسه. تو تاکسی نشسته با خودش فکر میکنه دیروز شال رو سمت چپ انداخته یا راست. به خودش نگاه میکنه الان شال سمت چپه... حس میکنه نسبت به دیروز کمی عصبی تر شده واسه همین همونطور که نشسته دنباله های شال رو برعکس میکنه و دنباله بلندتر رو میندازه روی شونه راستش. کمی خودشو بالا میکشه تا در آینه راننده خودش رو ببینه که چه فرقی کرده. اما راننده تو آینه نگاهش میکنه از نگاه اون بدش میاد سریع سرش رو به بیرون بر میگردونه. کلافه و عصبی شده از دست خودش حرصش گرفته که چطور واسه همچین موضوعی داره خودش رو اذیت میکنه اما باز دست بردار نیست اصلا دلش میخاد شال رو بکنه بندازه دور. آزاد آزاد بشه. با خودش میگه از فردا دیگه روسری سر میکنه، نه! اصلا مقنعه سر میکنه که دنباله نداره. اما امروز چی؟! امروزو چیکار کنه!
§
متاسفم منم بعنوان نویسنده داستان هیچ کمکی به اون نمیتونم بکنم آخه گفتم ابتدای داستان من اسم دخترک رو نمیدونم.
آبتین 2/6/88

دیگر ریحان ها بویی ندارند

2009-08-20T05:23:00.001-07:00

دیگر ریحان ها بویی ندارند
دیوار خونه تازه سازه همسایه اونقدر بلند شده که تا نزدیک ظهر هم روی باغچه مادربزرگ نمیزاره آفتاب بتابه. مادر بزرگ دیگه اینجا نیست و باغچه اونو علفهای هرز پر کردن و البته هنوز لابلای این علفهای سبز تک و توکی از ریحانهای پیر باقی موندن. دلم برای بودن مادربزرگ در اینجا تنگ شده و افسوس که دیگه ریحان ها بویی ندارند.
"عسلکم بدو مادر ی چند تا ریحان از باغچه واسه ناهار بکن"
و من که منتظر این لحظه بودم دمپایی های نارنجیمو پا میکردم و به سمت باغچه مادربزرگ میدویدم. هنوز قطرات آبی که صبح مادربزرگ به اونها داده بود روی ریحانها زیر نور آفتاب میدرخشید. اون بهم یاد داده بود که کدووم برگهارو بچینم تا دوباره اونا واسه روزهای بعد بلند شن، برگ در بیارن. قبل از کندنشون سرمو به اونها نزدیک میکردم و اونهارو بو میکردم و هر وقت که مامانی میدید میگفت الان آقا گرگه میاد بره مو میخوره و من قش قش میخندیدم و دوباره سرمو لای برگا فرو میبردم و از بوی ریحانها مست میشدم. بعد با اونها حرف میزدم ازشون میپرسیدم کدومتون دوست دارین با من بیایین. ساقشونو لمس میکردم و هر کدوم که دلش میخاست با من بیاد نرم نرم میشد مثل ی بچه انگار به بغلم میومد
مادربزرگ الان توی سرای سالمندانه، ی ساختمون قدیمی با ی باغ بزرگ اما بی روح. باغی که حتی درختاشم کهنسالن، درختهایی که دیگه از وزیدن ی نسیم به وجد نمیان درختهایی که هنگام باریدن باران اشکی بی صدا میریزن به زیر تنه پوک خسته اشون. آخرین بار که به دیدنش رفتم سراغ باغچه اش رو گرفت. بهش دروغ گفتم، خوب واسه خودش بود، فقط صحنه ها و خاطرات دوران بچگی از باغچه رو به جای وضعیت امروز اون واسش تعریف کردم. از ریحانهای دروغینی گفتم که حسابی قد کشیدن ، برگهاشون از لطافت زیر لمس انگشتا لک می افته ، از بوی خوب ریحانها گفتم که تا پشت در خونه هم به مشام میرسه و رهگذرا همیشه به اونجا که میرسن دماغشونو بالا میکشن. وقتی اینها رو واسش گفتم بهم گفت: عسلکم دفعه بعد که اومدی ی چندتاشونو واسم بکن بیار. و حالا امروز نوبت دیدن مادربزرگه. اومدم ببینم لااقل لابلای علفهای هرز ریحانی مونده یا نه اما افسوس برگهای اونها کلفت شده و هیچ رایحه ای هم ندارن انگار دلمرده شدن از مصاحبت هرزه علفها. ریحانهای خاطراتم چیز دیگه ای بودن.....
در خونه مادربزرگ رو پشت سرم میبندم ، قدمهامو تند میکنم تا سبزی فروش سر کوچه سبزیهاش تموم نشده ی دسته ریحان ازش بخرم و به دیدن مادربزرگ برم.
آبتین 29/5/88

Neda

2009-07-30T03:39:00.000-07:00

2009-07-29T01:33:00.000-07:00

با پای شکسته زندگی کردن آسان تر است تا با قلب شکسته

جمعه

2009-07-06T21:39:00.000-07:00

جمعه
پاهام سِر شدن، دیگه برام سخت شده اومدن و نشستن. باز خدا عمرشون بده همین ماشینها رو گذاشتن که مارو بیاره و ببره. اما وقت نماز باید دست به دامن ی جوون بشم که از زمین بلندم کنه و تازه این پا و اون پا کنم تا بتونم خودمو نگه دارم. آقا! نوکرتم منو از پا ننداز. یکی باید باشه که زیر بقل اعظمو بگیره اگه از پا بیافتم کی میاد مارو رفت و زفت کنه. هیچ وقت نشد اونقدر نزدیک بشینم که بتونم پیشنماز رو ببینم. آخه راه دوره تا اتوبوس ما برسه همه صفهای جلویی پر شدن. یادش بخیر جوونیها ی بار زود خودم رو رسوندم تا اون جلوها بشینم . اون جلو جلوها نصیبم نشد اما خوب شب که تلویزیون داشت جمعیتو نشون میداد ممدرضا گفت بابا بابا دیدمت . گفتم پسر کو نشونم بده و اون میون کلی آدم دست گذاش رو ی نفر که لباسش همرنگ لباس من بود. تازه فردا اعظم هم تو محل پر کرد که تلویزیون حسین آقارو نشون داده. بعد از اون دیگه تو محل حاج حسین صدام میکردن. ای آقا قربونت برم که اگه تو بخای میتونی ی شبه آدمو به عرش برسونی.
دیشب هزارتا صلوات با تسبی نذر کردم که این درد دست و گردنم خوب شه بتونم امروز تکبیر بگم. شبای جمعه اعظم که سرپا بود واسم کوهان شتر میزد و میمالید خوب بهتر میشد لااقل میتونستم دینمو ادا کنم و به دشمنا بگم که این دین و کشور صاحاب داره.
درد پاهام بیشتر شده ، اینبار هم تکبیر بیشتر میگن همون اولی رو که گفتم درد نزاشت به دومیش برسه. نمیدونم باز این دشمنا چیکار کردن که پیشنماز اینقدر عصبانی شده من که نمیفهمم اما لابد میخان به مملکتمون حمله کنن. نباید بزاریم. آقا خودت همه دشمنای اسلامو نابود کن. جوونای مارو حفظ کن. اعظمو شفا بده. خیلی بیچاره زجر میکشه. خدا خیرشون بده باز دوا و شربتش رو با دفترچه دولتی میدن. جانمازمو در بیارم آماده بشم که اگه وقت نماز شد عقب نیفتم. اه این کفشا رو ببین خیلی کهنه شدن مثل خودم زوارشون در رفته. پسرجان اگه وقت صلات شد یک کمکی به این پدر پیرت بده از زمین بلند شه ها. خدا خیرت بده. چشم حاجاقا. چقد دیگه نمازه؟ نمیدونم پدرجان الان خطبه ها واجب تر از نمازه. استغفرا... این چه حرفیه جوون هیچی جای نمازرو نمیگیره. جوون بی توجه به حرفش شروع میکنه به تکبیر گفتن همراه جمعیت. باز یادش میره و میاد دستشو بلند کنه اما با ی آخ میندازه. وسط غرش جمعیت گم شده. پاهاش درد گرفتن. نمیدونه چرا اینبار نماز اینقدر دیر شده. اعظم هم خونه تنهاست . دلش پیش اونه . شروع میکنه با تسبیح ذکر گفتن. یاد خواب اعظم می افته که گفته خواب دیده ی آقای نورانی اومده و بهش ی پارچه سفید داده و گفته اینو بگیر باهاش ی چادر بدوز. ی الله اکبر زیر لب میگه و باز شروع میکنه به ذکر گفتن. با عینک ته استکانی به جوون نگاه میکنه که مات و مبهوت به پیشنماز نگاه میکنه. جوون شبیه ممدرضای خودشه. همونطور که نشسته از این پا به اون پا میشه که ناگهان حس میکنه جمعیت بلند شدن، کنار دستیش حین بلند شدن بهش میخوره و عینکشو می اندازه. جایی رو نمیبینه دور و بر خودش دست میکشه تا عینکشو پیدا منه. فکر میکنه الان نماز شروع میشه و کسی نیست اونو از زمین بلند کنه. فریاد میزنه جوون آهای جوون منو از زمین بلند کن. آهای عینکم افتاده الان زیردست و پاتون میشکنه. اما صدای فریادهاش و زجه هاش میون تکبیرهای بلند جمعیت به گوش هیچکسی نمیرسه.
آبتین 14/4/88

Neda

2009-06-22T07:16:00.000-07:00

WHY?

انتخاب

2009-06-13T21:12:00.000-07:00

انتخاب
خوب یادم میاد وقتی که داشتم جون میدادم ، ی پیرمرد با ردای نارنجی و سر تیغ انداخته مدام میومد جلوی چشمم و هی می گفت انتخاب کن! انتخاب کن!
وقتی امدادگر شریف با اطمینان گفت متاسفم اون تموم کرده، دیگه خیالم راحت شد و نفس راحتی کشیدم از اینکه دوباره نباید به دنیا برگردم. یعنی همش نگران بودم که مبادا اون آمپولا و شوکها جواب بده و من مجبور شم دوباره به اون دنیا برگردم.
اما به محض اینکه مردم، تصویر پیر نارنجی پوش، ثابت و روشن شد. دیگه مثل کانالای تلویزیون تصویر نمی پرید. البته دم مرگ پرش تصویر پیرمرد رو میزاشتم پای شور و نشاطش و با خودم میگفتم عجب پیر باحالی از دیدن من خیلی خوشحاله و بالا و پایین میپره اما خوب یادم رفته بود که این منم که با شوکها بالا و پایین میجهم و پیرمرد نارنجی پوش همونقدر آروومه که ی برکه بدون حضور ذره ای باد و پرواز مگسی.
اما آرامش پیرمرد کم کم داشت از بین میرفت چون با لحن تندی میگفت : مگه با تو نیستم انتخاب کن.
پرسیدم چی رو باید انتخاب کنم؟ من که مردم دیگه. اگه منظورت بهشت و جهنمه که خوب اون دست من نیست. پیرمرد نارنجی پوش گفت: نه تو هنوز نوبتت نشده که از این دنیا خارج شی باید به اونجا برگردی. همین که اینو گفت فریادم زدم. نه خاهش میکنم من نمیخام برگردم. پیرمرد گفت: این ی قانونه دست تو و من نیست. تو به اونجا برمیگردی اما به شکلی دیگه. پرسیدم: به شکلی دیگه؟! منظورت چیه؟ اون گفت : معلومه تو آدم دانایی نیستی. تو قبل از مرگت فراموش کردی جملات مربوط به دین خودت رو بگی ، این بود که به شکل دین ما مردی و حالا طبق روال ما تو دوباره به دنیا بازمیگردی به شکل حیوان، تا دوباره روحت صیقل بخوره و آماده بشی که دیگه کلا از این دنیا بکنی. با خودم گفتم : انگار این بنده خدا راست میگه من قبل از مرگ اشهدمو نگفتم. معلمهام راس میگفتن که اگه اشهدت رو نگی کافر از دنیا میریا. اما با این حال زیاد هم بدم نیومد. درسته! حاضر نبودم به دنیا برگردم اما اون به شکل انسان بود اگه حق انتخاب داشته باشم اوضاع فرق میکنه. یاد بچگی افتادم همیشه دلم میخاست پرواز میکردم. آهان پس انتخاب میکنم که ی پرنده باشم. ی پرنده که خیلی بالا میپره. اما خوب اگه شکار بشم چی؟ بهتره بگم عقاب. اما نه! همیشه نسبت به اون منقار برگشته عقاب معذب بودم. بهتره برم سراغ شیر، ی شیر نر که همه ازش میترسن. آره همیشه ستایشش کردم. در همین لحظه به پیرمرد نارنجی پوش گفتم. باشه من انتخاب کردم، میخام شیر باشم. ی شیر نر با یال و کوپال. پیرمرد نارنجی پوش در این لحظه لبخندی زد و گفت: سوابق تو در دنیای پیشین بررسی شده، تو در زندگی قبلیت، آدم احمقی بودی اینه که فقط میتونی به شکل گاو، گوسفند یا الاغ دوباره به دنیا برگردی. حالا انتخاب کن!
22/3/88

یک روز پیرتر

2009-05-24T09:53:00.000-07:00

قطره بارانی بودم که از کوههای غرب جاری شدم ، گل زعفرانی بودم که کندنم ، ساییدنم و لای برنج پاشیدنم. دانه برنجی بودم که از شمال به اینجا فرستادنم ، یا که شاید لیموی ترشی بودم که روی غذا فشردنم. خلاصه از هر گوشه و کنار جمع شدم ذره ذره تا که عاقبت متولد شدم. من آمدم تا دیگر گلهای زعفران را هم بچینم تا برنج بکارم تا لیمو فشارم. آری من هم آمدم تا برویانم ، دیگران را به این جهان بیاورم. اما آیا از آمدنم خوشحالم؟ هنوز هم نمی دانم! هر بار که این روز فرا می رسد به آرزوی ، برآورده شدن آرزوها میدمم از درون آه سرد را با امیدی دوباره و دود شمعها چون غول دودی چراغ جادو به آسمان میرود تا آرزوهایم را با خویش بیاورد.
امروز نوبت توست که متولد شوی و فردا نوبت دیگری و هر بار وظیفه بی چون چرای ما که کام شیرین کنیم نه از مزه گس ندانسته های تو بلکه از رسم شیرین شیرینی.
هر چه این عدد بالاتر میرود ، چشمها کم سو تر می شوند ، دستها لرزان تر، پایها ناتوان تر ، گوشها سنگین تر اما دلها عاشق تر. تازه میفهمی زندگی را دوست داری. این دوست داشتن ساده و آسان میشود چون غرور جوانی خوابیده است. تار مویی سپید، چین و چروکی ریز ، نگاهی اما عمیق. وقتی این عدد بالا میرود قوت آغوش تو کمتر میشود اما گرمای آن پرنفوذتر. با این سن و سال عشق تو طعم دیگری دارد.

حکایت چوپانی ما

2009-05-14T12:27:00.000-07:00

نگاه

2009-05-03T10:32:00.000-07:00

نگاه

2009-05-03T10:27:00.000-07:00

ماهی ها - آدمها

2009-04-19T11:22:00.000-07:00

ماهی ها
سفره دیگه جمع شده ، سیب رو ننه واسه داداش پالوده کرد تا حالش خوب شه، سمنو رو داد آبجی بخوره لپاش گلی شه شاید واسش خاستگار بیاد. سکه رو هم داد به من تا پولام برکت کنه و با اونا بفرستمش کربلا. و ماهی توی تنگ هم هنوز زنده مونده. به ننه حالی کردم ی روز ماهی رو میبرم اداره و میندازمش قاتی بقیه ماهی ها، آخه میدونه اداره ما ی حوض گنده داره که بهارا بچه قورباغه ها از سر و کول هم بالا میرن. خوشحالم ماهی توی تنگ زنده مونده . پارسال، قبل از سیزده بدر مرد. امسال ولی تو ی کیسه آب میزارمش و میارمش. هر روزم میام بهش سر میزنم. واسه گربه ها سنگ پرت میکنم تا طرفش نیان. سال بعد هم که دوباره نزدیک عید، دلش تنگ ننه و داداش و آبجی شد میبرمش خونه. توی همون تنگ. وقتی به تنگش نزدیک میشم دیگه نمیترسه انگار منو میشناسه. هر وقت میام نزدیکش، میبینم دهنشو باز و بسته میکنه ، نفس میکشه. وقتی من نیستم اینکارو نمیکنه و من می ترسم اون خفه بشه، اینه که گه گاه میام کنارش تا اون نفس بکشه.
آدما هم مثل ماهی ها هستن، اونا فقط وقتی کنار هم هستن، نفس میکشن وقتی از هم دورن یعنی وقتی تنها هستن نفس نمیکشن، دهناشون بسته است. تنهایی خوب نیست چون شاید اونقدر طولانی بشه که آدما نتونن نفس بکشن و خفه بشن. تو کتابا نوشته تنهایی فقط مال خداست. من با اینکه تنها هستم اما دهنمو باز و بسته میکنم تا از تنهایی خفه نشم. تنهایی خفه کننده است

از دست نوشته های یک کرولال

لواسان سرد

2009-03-08T12:42:00.000-07:00

لواسان سرد
این داستان از زبان ی مگس نوشته شده است..........
ازش خوشم اومد اما اون انگار از من خوشش نیومده بود چون تا می رفتم تو گوشش قربون صدقش برم با دستاش ردم میکرد. اما خوب علاقه من اونقدر شدید بود که بیام بی سر و صدا بشینم پشتش و باهاش بیام خونشون . کلاس زبانی که اون میومد به خونشون دور بود و من تصمیم گرفتم دست از یاد گرفتن زبان بردارم و همراهش برم به خونشون. البته بی سر وصدا. یاد ی فیلم افتادم پروانه روی شانه و حالا فیلم مگس روی پشت . اولش خیلی خوب بود اما خیلی زود فهمیدم که زمستون امسال رو باید توی ی ویلا تو لواسون بگذرونم. زیادم جای بدی نبود. من از این مگس بی سر و پاها نبودم که همه جا ولن من ی مگس حسابی بودم تازه داشتم کلاس زبان میرفتم ......
اولش دوری تو خونه زدم تا ی جای دنج پیدا کنم بهترین جا همون اتاق هم کلاسیم نازمهر بود که رو به باغ پنجره داشت و از اونجا میتونستم تشخیص بدم که کی زمستون تموم میشه و باید از اینجا برم. خوبه که مجبور نیستم بگم چرا ی مگس از ی آدم خوشش میاد این خوش اومدن خیلی با خوش اومدن ی پشه فرق داره...........
روزها میگذشت تا اینکه ی روز دیدم نازمهر عصبی وارد اتاقش شد در اتاق رو محکم بست ، افتاد روی تختش و مشغول گریه کردن شد بعد گوشی تلفن رو برداشت یعنی اونو چسبوند به گوشش و شروع کرد با یکی صحبت کردن ، خیلی چیز زیادی نشنیدم آخه ما مگس ها چشمامون بیشتر از گوشامون کار میکنه مثل آدما که فضول نیستیم گوش تیز کنیم ببینیم کناریمون چی میگه . فقط فهمیدم که گفت قراره پنجشنبه بیان....... با خودم گفتم کی قراره پنجشنبه بیاد که نازمهر اینطور عصبی شده ، هیچ وقت حتی سر کلاس زبان هم، وقتی بلد نبود به سوال جواب بده اینطوری نمیشد که حالا شده، نمیدونستم امروز چند شنبه است و پنجشنبه کی میاد اما بین پرده و پنجره چسبیده بودم به شیشه ، شیشه که سرد از سرمای زمستون بود و تنمو قلقلک میداد و اما خورشید کم رمق هم ای بدک نبود، مکش پاهامو سست کرده بود و حس میکردم الانه که بیفتم اما این برای ی مگس اصلا جای نگرانی نداره چون اون بال داره، میدونم شما آدما حسودیتون میشه.
وقتی از طبقه پایین نازمهرو واسه ناهار صدا کردن منم گفتم برم ی سری بزنم آخه بوی ماهی می اومد و منم به سفارش دکترم باید حتما ماهی میخوردم. خلاصه قبل از اینکه نازمهر بیاد بشینه من پر زده بودم و اومده بودم سر سفره . مادر نازمهر آرووم به پدر نازمهر میگفت ، تو آروومش کن از وقتی فهمیده قراره براش خاستگار بیاد خیلی عصبی شده همش میگه من از سنتی بازی خوشم نمیاد. پدر سری تکون داد که نفهمیدم به علامت تایید بود یا به علامت گله از روزگار جدید. از پله ها که پایین میومد دیدم واقعا خیلی خوش هیکله، چشمای سیاه ، دهان کوچک و من خوب اونو میدیدم با چشمای قلمبیدم. هنوز لقمه ای از ماهی نخورده بودم که پدر با رفتاری غیر مهمان نوازانه منو پروند این بود که به سراغ ماهیتابه آشپزخانه رفتم تا ببینم چیزی برای من کنار گذاشتن یا نه که البته کمی پوست ماهی سوخته چسبیده به ظرف منو ذوق زده کرد. وقتی برگشتم نازمهر دیگه اخم نداشت و مادرش با این جمله حرفش رو تموم کرد آره دخترم بزار بیان ولی تو بعدش بگو نه ، بالاخره مهمونن........
پنجشنبه بعدظهر وقتی از خواب بلند شدم از پایین صدای حرف میومد این بود که کش و قوسی دادم به خودم و اومدم بالای لوستر نشستم ، لوستر خوشبختانه زیاد داغ نبود . آرووم آرروم جلو اومدم و از بالا به پایین نگاه کردم . دو تا آقای اتوکشیده با ی خانوم ، یکی از آقاها جوون تر بود و مشغول خوردن ی نون خامه ای خیلی هوس کردم ، با خودم گفتم کوفتت بشه چرا من نباید بخورم. نمیدونم چرا از پسره خوشم نیومد بهش میخورد از اون مگس کشهای قهار باشه و خوب البته میدونستم نازمهر زیاد از این آدما خوشش نمیاد الان دیگه کدوم آدم حتی در پیتی کفگیر میگیره دستش می افته دنبال مگسا، الان اسپری زیر بغل مگس اومده ، که مگسو نعشه میکنه. ته دلم به پسره میخندیدم که بخور اما جواب نازمهرِ مگس دوستِ من به تو، نه هستش. اگه نیش پشه رو داشتم تو قلب این پسر فرو میکردم. اما خوب باز راضی بودم که این پسرک تو این خونه جایی نداره و اینجا محل امن منه. با خیال راحت پر زدم و به اتاق نازمهر رفتم.
در اینجا برخلاف اصول داستان نویسی ناچارن بایستی راوی داستان عوض بشه چون فردا صبح هوا خیلی خوب شده و مگس ویلا رو ترک کرده . از اینجا به بعد حزب دیگه ای روی کار میاد و فرصت حرف رو بدست میگیره. حزب مگس کش و پسرک خاستگار راوی میشه..........
به پدر و مادرم گفتم : "اونا به ما نمیخورن از هیچ لحاظ ولی هر چی شما بگید" و بعد ته دلم به خودم گفتم اونجا سرد سرد بود حتی سرد تر از تلو. بعد واسه اینکه بحث رو عوض کنم به اونا گفتم "چه خوب شد اومدنه اشتباهی از اون جاده اومدیم ، یاد دوران سربازی افتادم ، جاده تلو ، ی هفته تو چادر ، سرما ، بی آب و غذای گرم ولی خوش گذشتا" و باز ته دلم به خودم گفتم : جاده رو اشتباهی اومدیم، نه از راهی که همه میان لواسون ما از ی راه قدیمی وارد شدیم مثل آدمای قدیمی با سنتای قدیمی ، علاوه بر اینکه راه رو اشتباهی اومدیم مقصد رو هم اشتباهی اومدیم اما با همه اینها خوشحالم که باز راهی رو رفتیم که کمتر کسی میره آخه هیچ دلم نمیخاد شبیه آدمای دیگه باشم چون حس میکنم وقتی مثل همه رفتار کنم انگار تو اجتماع حل شده ام از بین رفته ام. با صدای پدرم به خودم اومدم که گفت : "اشتباهی نری بپیچ به راست

آبتین 18/12/87

تولد

2009-01-25T04:21:00.000-08:00

تولد
از دهمین سوپری و شیرینی فروشی بیرون میام. چقدر عجیبه که شمع عدد صفر تو این شهر پیدا نمیشه. آخه تکلیف ی آدم سی ساله چیه که میخاد روز تولد سی سالگیشو جشن بگیره و روی کیکش ی سه بزاره و ی صفر گرد و قلمبه کنارش. وقتی با افسوس اینو به کسی میگی یا میگه آخی! یا اینکه پوزخندی میزنه یعنی اینکه بابا دست بردار دیوونه ! اما کسی نمیدونه که سی ساله شدن ترس داره انگار که ی اتفاق میخاد بیفته و تو داری تموم میشی و این تلاش وسواس گونه من که به بهونه گیری ی بچه 4 ساله شبیه ، فقط واسه فرار از این ترسه.
- آقا واسه بچه ات میخای ؟! ده سالشه ، بهت نمیاد بچه ده ساله داشته باشی اما ده تا از این قلمیها بهت میدم . تازه بهش بگو کلی میتونی فوت کنی.
- نه واسه خودم میخام.
با چشمای گرد و دهانی که داره یواش یواش آماده میشه که فرم پوزخند به خودش بگیره. میپرسه : واسه خودت ؟! چند سالته مگه؟
- سی سال ، یعنی میرم تو سی سالگی.
- مارو گرفتی جوون؟!
........
وقتی از مغازه بیرون میام نمیدونم باید به پیشنهاد فروشنده به عنوان ی راه حل فکر کنم یا اینکه بپذیرم که مردک بی سواد منو دست انداخته. باز به پیشنهادش فکر میکنم.
"شمعی که صفر داشته باشه ماله ده سالس یعنی صفره به یک چسبیده تو میتونی 3 تا ده تا بزاری. بدم ببری؟"
وقتی به خونه میرسم ، خسته از جستجو به دنبال صفری تک که به یک نچسبیده رو تخت ولو میشم. فرصتی ندارم، فردا شب ، شب تولدمه یعنی پس فردا میرم تو سی سالگی. فقط ی فردارو وقت دارم. سوالها و جوابها میاد تو ذهنم.
- نمیشه یک رو ببرم و از صفرش استفاده کنم؟
- نه! نخ شمع، روی یکه نه روی صفر.
به سه تا ده فکر میکنم ، زیادم بد نیست. دیگه فردا آخرین روزه، اگر صفر پیدا نشد ، سه تا ده میگرم.
تا میتونم تلفنی مهمون دعوت میکنم ، میخام دور و بر خودمو شلوغ کنم . میخام فراموش کنم که سی سالم شده. میخام فراموش کنم که دیگه اوج جوونیم گذشته. میخام فراموش کنم که ممکنه اولین روز سی سالگی که از خواب بلند میشم ی غصه با من از خواب بلند میشه و حتی ممکنه زانوهام درد بکنن ، آرتروز بگیرن یک شبه. تو خیابون هم وقتی هر جوونکی رو میبینم میخام بهش بگم "مواظب باش فرصتی نداری. منم همون جا بودم، همون جا که تو الان وایسادی اما وفتی قدم بعدی رو برداشتم فهمیدم که سی سالم شده".
انگار جرات ندارم بلند بخندم. فکر میکنم میگن طرف خجالت نمیکشه سی سالشه باز عین بچه ها ریسه میره. باید ی کیک سفارش بدم مثل کیک بچگی ، ی کشتی ، نه ی توپ فوتبال. میخام دست پر وارد سی سالگی بشم. اصلا کی میگه من سی سالمه به همه میگم 29 سالمه، تازه مشکل صفرم حل میشه. اما نه! همه که میدونن من متولد کی هستم!
..........
شب تولدمه دور تا دورم رو آدما پر کردن. سه تا شعله فقط میبینم بالای 3 تا ده. همه دست میزنن اما من نمیشنوم، آخه ذهنم اینجا نیست. وقتی اولین ده رو فوت میکنم یاد ده سالگیم می افتم، روزی که خونمون آتیش گرفت از برخورد بمبی که صدام واسه کادو جشن تولد واسم فرستاده بود. آتیش این شمع خاموش شد اما خونه تا ذره آخرش سوخت بدون اینکه کسی بتونه اونو خاموش کنه. وقتی دومین ده رو فوت کردم یاد دلی افتادم که تو دوران دانشجویی سرخوش از اینکه واسه خودش کسی شده و آزاده آزاده ، آتیش گرفت، عشق جوونی و آتیشی که به مرور و کم کم خاموش شد و حتی خاکستری نموند که دوباره امیدی به روشن شدن داشته باشم. وقتی نوبت به شمع سوم رسید ، ی بغض اومد و بیخ گلوم رو بست اون اجازه نمیداد نفس بکشم چه برسه بخام نفسی به دهه چهارم زندگیم بدمم. حضار مجلس که تامل منو دیدن به یکباره فریاد زدن یالا ! یالا دیگه اونم فوت کن. و باهم شروع کردن به خوندن شعر تولد. اما فایده نداشت اشک از گونه هام جاری شد. همه ساکت شدن. هیچ کس نمیدونس باید چی بگه و چیکار کنه. مجلس تولد سی سالگی به مجلس ترحیم 29 سالگی من مبدل شده بود. من ساکت فقط لبهام رو گاز میگرفتم تا بغضم نترکه. فکر میکردم اگر این شعله رو هم خاموش کنم ، جوونیم با اون از بین میره. حوصله سوال و جواب آدما رو نداشتم.
.........
همه مهمونها رفتن، فقط حرف ی نفر که داشت میرفت، تو ذهنم باقی موند. اون گفت "با رفتار امشبت نشون دادی که هنوز اونقدر خامی که جوونی رو رد نکردی که هیچ هنوز تو همون بچگیت هستی. حتی حق نداشتی شمع دهه دوم زندگیت رو هم خاموش کنی". حرفش خیلی برام سنگین میومد چون انگار حق با اون بود. بلند شدم به سمت پنجره رفتم. چراغ سبز گلدسته منو به سمت پنجره کشونده بود. نور سبزش بهم آرامش میداد، پنجره رو باز کردم انگار نور سبز چیزی میخاست بهم بگه. ی نسیم خنک صورتم رو بوسید ، بغضم فرو نشسته بود. وقتی پنجره رو بستم و به سمت اتاق چرخیدم دیدم شمع دهه سوم هم با نسیم خاموش شده.
بهمن ماه 87
آبتین

یک شب استثنا

2008-09-28T13:07:00.000-07:00

با اینکه ی کله تا بعدظهر خوابیده بود اما هنوز احساس خستگی میکرد، این پا اون پا شد ، دلش میخاست چشماشو روی هم بزاره اما اونقدر به چشماش مالیده بود که اگر پلک روی پلک میزاشت، پلکاش بهم میچسبید چاره ای نداشت باید ی جوری پف خواب رو پنهون میکرد. ی پراید براش وایساد زیر چشمی به راننده نگاهی انداخت نه بهش نمیخورد پول و پله ای داشته باشه . یکی از این بچه بیکاره ها به نظرش اومد واسه همین اعتنایی نکرد، متلکهای بی مزه و کهنه اونو شنید و در دلش به بدبختی خودش خندید. بعد از مدتی پسرک منصرف شد و گازی داد و رفت....
نگاه آدما اذیتش میکرد میدونس در مورد اون چی فکر میکنن. خصوصا از نفرینای زیر لب همجنساش کلافه میشد اما خوب چاره ای نبود. ی پراید دیگه جلو پاش وایساد ، راننده بی معطلی پرسید چند؟ اونم پنج تا انگشتش رو نشون داد ، راننده با گوش زد کردن شغلش به اون یادآور شد که بهتره اول نگاهی به خودش بندازه بعد ..... حق با راننده بود دیگه مثل روزای اول نبود ، حتی دیگه پودر و کرمها هم کمکی نمیکردن اما خوب هنوز مغرور بود. بعد از پراید نوبت ی پژو بود راننده مسن تر بود و مدام میخندید و پسرک کنار دستش که تازه کرک و پشمی درآورده بود گفت : دایی خوب چیزیه، ببریمیش. بوق ممتد یک وانت پشت سر اونا مجبورشون کرد که حرکت کنن. راننده وانت هم با نثار فحشی به پدرش با نگاهی پر از نفرت اونو بدرقه کرد. زیاد بهش برنخورد چون اصلا پدر خودش رو ندیده بود و نمیشناخت.
بعد از مدتی ی ماشین شیک سر رسید ، مرد جا افتاده ای که با شخصیت نشون میداد با لبخندی بهش گفت : ی پیشنهاد خوب برات دارم. چشمای زن کمی تنگ شد و گوشهاش رو تیز کرد. با خودش گفت شانسم زده امروز. هم پولداره هم با کلاس ، سر قیمت اصلا چونه نمیزنم. حتما خوب پول میده. بعد با نازک کردن صدا پرسید : چه پیشنهادی؟ مرد گفت: ی امشب کنارم باشی و من عاشقانه دوستت داشته باشم. زن پیش خودش گفت : هر چند حالم از این حرفا بهم میخوره اما گور پدرش تحمل میکنم. بعد رو به مرد گفت : میدونید که غیر از دوست داشتن چیزای مهم دیگه ای هم هست. مرد گفت: میدونم اما برای دوست داشتن که نباید پولی پرداخت. زن حالا دیگه با تعجب پرسید : یعنی مفتی؟ مرد گفت : دوست داشتن خریدنی نیست. زن حس کرد که مرد میخاد اونو سر کار بزاره واسه همین گفت: برو آقا دلت خوشه ، جات راحته منو مسخره میکنی؟ مرد گفت: تو هر شب واسه پول درآوردن فرصت داری اما فکر میکنی کسی پیدا بشه که حتی حاضر باشه فقط واسه ی شب تو رو دوست داشته باشه. زن کمی ساکت به مرد نگاه کرد اون درست میگفت ولی به مرد گفت : آره کسی پیدا نمیشه اما دیگه مهم نیست برام فقط پوله که ارزش داره. مرد گفت : ولی این شانس رو از دست نده شاید دیگه هیچ وقت برات پیش نیاد. زن چشماش رو بست ، ته دلش وسوسه شد که امشب ی جور دیگه زندگی کنه. شاید اگر خوب رفتار کنه مرد آخر سر دستمزد خوبی هم بهش بده. واسه همین بدون اینکه چیزی بگه دست انداخت و دستگیره در رو به سمت خودش کشید................
بوی عطر مرد اونو مهربون تر میکرد هر چند نگاهش واقعا مهربون بود و با صدای آروومش زن رو آرامش میداد. مرد پرسید : ببینم اصلا باورت میشه که بشه ی شبه کسی رو دوست داشت؟ زن گفت : خوب نمیدونم اما اگر قراره واقعا کسی نقش بازی کنه ، دوست داشتن دیگه فرصت نمیخاد. مرد گفت : اما قرار نیست من نقش بازی کنم من واقعا میخام امشب تو رو دوست داشته باشم. زن گفت : یعنی میخای امشب خیال کنم که زنتم. مرد گفت: نه من زن دارم . زن گفت: پس خجالت نمیکشی که با وجودی که زن داری من و سوار کردی و میخای ..... مرد هیچی نگفت و فقط به صورت زن نگاهی انداخت و لبخندی آرووم زد. زن پرسید : چند سالته؟ مرد گفت: 58 سال و تو میخوره که سی و دو سه سالت باشه. زن گفت: آره خوب فهمیدی پیرمرد و قاه قاه خندید و مرد هم با اون خندید. مرد پرسید : ازدواج نکردی؟ زن با تمسخر گفت: ازدواج؟! مگه خلم این راحتیمو با بندگی عوض کنم. اما اگه منظورت اینه که میخای بدونی که من میدونم ی مرد چطوری زنش رو دوست داره ، آره میدونم. مثلا تو الان میتونی منو ببری دربند ، روی ی تخت میشینیم من سرمو روی شونه ات میزارم و تو موهای منو آرووم آرووم نوازش میکنی و بعد تو گوشم زمزمه میکنی که دوستم داری ، بدون من زنده نمی مونی و از این حرفا منم مثل ی بچه گربه احمق خودم رو برات لوس میکنم و وانمود میکنم که حرفات رو باور کردم..... مرد باز آرووم نگاهی انداخت و لبخندی زد و چیزی نگفت. زن پیش خودش احساس کرد که داره پرچونگی میکنه واسه همین اونم ساکت شد و با خودش گفت که دیگه حرفی نمیزنه تا اینکه مرد چیزی بگه. مدتی به سکوت گذشت ، با اینکه همه چیز آرووم بود ، بوی خوبی تو فضای ماشین پیچیده بود و آهنگ ملایمی از ضبط ماشین پخش میشد اما زن معذب بود . بعد از طولانی شدن سکوت که زنو کلافه کرده بود. زن گفت : ی چیزی بگو ، حوصله ام سر رفت. پس کی شروع میکنی به دوست داشتن من؟! مرد سریعا گفت : مینا شام چی دوست داری بخوری؟ زن گفت: من کی گفتم اسمم میناست از خودت درآوردی. مرد گفت: بگو مینا وگرنه باز میریم همون رستورانه که همیشه میبردمت. زن پیش خودش خیال کرد که فیلم دوست داشتن داره شروع میشه ، واسه همین بدش نیومد که نقش مینا رو بپذیره واسه همین ، دستش رو دراز کرد به سمت گونه مرد و با عشوه ای گفت : هر جا دوست داری منو ببر. مرد صورتش رو عقب کشید و گفت : به من دست نزن مگه بهت نگفتم زن دارم. زن اول با تعجب به مرد نگاه کرد بعد اخمی کرد و پشتش به اون نشست و مشغول نگاه کردن بیرون از سمت پنجره خودش شد. زن عصبی زیر لب کلی به خودش لعنت فرستاد که چقدر سریع گول ی آدم دیوونه رو خورده و کاسبی امشبش رو از دست داده. تو احوال خودش بود و مدت درازی به سکوت گذشت که مرد آرووم به زن گفت: میشه ازت خواهش کنم امشب به من بگی بابا

آبتین 7/7/87

اشتیاق

2008-09-19T04:02:00.000-07:00

اشتیاق
خیلی وقته اونجا نشسته داره خمیازه میکشه. ی کلاه حصیری به سر داره ، معلومه چند وقتی میشه دستی به سر و صورتش نزده ، ریشهای تنک قرمزش از صورت سرخ و سیاه شده از آفتاب، مثل علفهای هرز یک دشت بایر بیرون زدن ، گاهی بی رمق اونارو میخارونه . از بالای سرش پرستوها جیغ جیغ کنان رد میشن گردنی بلند میکنه ولی اونقدر یواش که پرستوهارو نمیبینه و لکه ابری رو به جاش میبینه که اونم لم داده جلو خورشید. از جیبش ی کاغذ سیگار در میاره و از کیسه سفید رنگی که گذاشته روی سنگ کنار دستش ، مقداری توتون لای برگ سیگار میزاره ، برگو میپیچه و با دهانش اونو خیس میکنه بعد آرووم آرووم تازه شروع میکنه جیباشو گشتن ، دنبال آتیش میگرده ، پیدا نمیکنه ، زیر لب فحشی میده و تکونی به خودش، بعد انگار که از تکون خوردن پشیمون شده نگاهی به چوب ماهیگیریش میندازه که تنبل تر از خودش کنارش به انتظار نشسته، مبادا تکونی خورده باشه و ماهی ها رو فراری بده.
ماهی با دیدن حرکات کند مرد ماهیگیر حوصله اش سر میره برمیگرده تا چرخی بزنه. آب سرده ، خوشش میاد. با خودش فکر میکنه تو این دور و اطراف رودخونه ای پیدا نمیشه که خنکی و سبکی آبش مثل آب این رودخونه بتونه حتی ی ماهی غمگین باله زخمی رو هم سر شوق بیاره.
سری به کرم سر قلاب میزنه، کرمی که معلومه قبل از خفه شدن زیر آب، کلی پیچ و تاب به خودش داده و انگار از زخم جای قلاب نمرده بلکه خفه شده و حالا دیگه کم کم داره از آبی که به بدنش نفوذ میکنه متورم میشه و این ماهی های خنگ رو گول میزنه که اون ی کرم چاق و چله است اما کرم فقط ی کرم معمولی قهوه ای رنگ بوده که هر جا زیر ی سانت خاک هم راحت میشه اونارو پیدا کرد.
کمی دورتر از مرد ماهیگیر پسرکی تازه مشغول شده، بیچاره هنوز قلاب پرت کردنو خوب یاد نگرفته شاید هنوز هم بلد نیست روتختیش رو با ی ضرب روی تختش پهن کنه ، مثل اسبای آسیاب شصت دفعه دور تختش میگرده تا اونو مرتب کنه. هر بار که قلابو پرت میکنه باد اونو به سمت خودش میاره ، دیگه اونقدر ورجه وورجه میکنه که مرد ماهیگیر با کلاه حصیریش نعره میزنه : بتمرگ . پسرک با اینکه میشنوه ولی به روی خودش نمیاره و کار خودشو میکنه و باز دستشو عقب میره و انگار باد هم صبر میکنه تا کار اون تموم بشه چون بالاخره موفق میشه و قلاب رو اون جایی که دلش میخاد پرتاب میکنه. ی لبخند میزنه و همونطور که چوب ماهیگیری رو محکم چسبیده آرووم به زمین میشینه همچین محکم چوبو بغل گرفته انگار که الان ی نهنگ قراره بیفته به قلابش . گاهی زل میزنه به قلاب، چون به نظرش میاد که اون حرکتی کرده اما بعد که از زل زدن خسته میشه دور و برش رو نگاه میکنه ، بالاخره حاضر میشه ی دستش رو آزاد کنه اولین کاری که میکنه کلاهش رو روی کلش صاف میکنه و بعد دستی برای مرد ماهیگیر بلند میکنه. ولی مرد اعتنایی نمیکنه.
ماهی بعد از وارسی خود پسرک میره سری به طعمه سر قلابش بزنه ببینه طعمه اش چیه. طعمه ها دوتا کرم هستن ، به رنگ زرد با حلقه های سفید عرضی ریز ریز و پسرک اونقدر محکم اونارو روی قلاب فشار داده که قبل از مرگشون از درد به هم پیچیدن ، با اینکه پسرک خیلی مبتدی نشون میده اما ظاهرا طعمه خوبی دست و پا کرده.
پسرک همونطور که زیر چشمی به سمت مرد ماهیگیر نگاه میکنه با خودش میگه : ای کاش بتونم ی روز مثل اون ماهی بگیرم. محشره ! اون بزرگترین ماهی این منطقه رو صید کرده.
مرد ماهیگیر در اصل کشاورزه و هر وقت کارش سبک میشه میاد لم میده کنار رودخونه و شانس خودش رو امتحان میکنه اما خوب دیگه مطمئنه که حریفی برای مبارزه نمونده. ی سگ شکاری هم داره که وقت ماهیگیری برای خودش لابلای علفها و نیلوفرها پی شکار میگرده. ی سگ خال خالی که بر عکس صاحبش زبر و زرنگ نشون میده. پسرک هر بار کشاورزو دیده سلام کرده ولی اون فقط نگاهش کرده و جوابی نداده. این فحش امروز شاید اولین کلمه ای بوده که از اون نسبت به خودش شنیده و حتی میشه گفت که امروز حضور اونو با گفتن این فحش پذیرفته. پسرک پیش خودش مجسم میکنه که ی ماهی بزرگتر از ماهی کشاورز میگیره و همونطور که چشمای کشاورز از تعجب باز مونده ، سیگارش از گوشه لبش می افته از فرداش پسرک دیگه میتونه بیاد و بساطش رو کنار اون سنگها پهن کنه بدون اینکه از کشاورز بترسه ! آخه الان اون محل مال کشاورزه ، سنگاش جوریه که میشه لم داد و بساط ی روز ولو شدن رو کنار دست جمع کرد. این محل مال با سابقه هاست یا لااقل جای خوش شانسیه برای گرفتن ماهی های درشت.
ماهی دوباره سراغ کشاورز برمیگرده، انگار بالاخره اون آتیشی پیدا کرده چون بدجوری دود راه انداخته. ولی هنوز خودش رو میخارونه ، چوبش رو بین دوتا سنگ گذاشته و دستاشو زیر سرش و پشتش رو به سنگی تکیه داده و چشمهای خمارش هر لحظه ممکنه روی هم برن و دست آخر هم حتما از سوختن سیگار لای انگشتش بیدار میشه نه از تکونهای احتمالی قلاب.
ماهی برای لحظه ای پشت به اونها میکنه و با تمام سرعت به سمت پایین رودخونه، جایی که تنها دوستش صدف ساکنه، شنا میکنه، قبلا باهاش صحبت کرده و بهش گفته که تصمیم گرفته از اینجا بره و زندگی دیگه ای رو آغاز کنه و این حرفش صدفو خیلی غصه دار کرده و غمگین به ماهی گفته بوده که چرا میخای از اینجا بری تو بزرگترین ماهی این رودخونه هستی. ولی ماهی احساس میکنه که دیگه نمیتونه فقط بزرگترین ماهی این رودخونه باشه. ماهی وقتی به صدف رسید بدون اینکه چیزی بهش بگه، صدف پرسید اومدی خداحافظی ؟ ماهی سری تکون داد، قطره اشکی از چشمای صدف به درونش غلتید و گفت این قطره اشکم رو با صبر برای دیدار تو میپرورونم و مرواریدش میکنم

......
ماهی دوباره برمیگرده و میبینه کشاورز خوابش برده و کلاه حصیری رو جلوی چشماش گرفته تا آفتاب چشمشو نزنه. سیگار لای دست کشاورز سوخته و خاموش شده بدون اینکه بیدارش کنه. ماهی به سمت پسرک میره به چشمای اون خیره میشه. شور و اشتیاق رو تو چشمای پسر ماهیگیر میبینه ، چشمهایی که مثل ی مروارید برق میزنه. ماهی دهانش رو برای بلعیدن قلاب پسرک باز میکنه...................
آبتین 28/6/87

دوربین ذهن خوان

2008-07-05T10:50:00.000-07:00

دوربین ذهن خوان
اون داشت دست و پا میزد. میخاست هر چه زودتر به دنیا بیاد و ذهن مثل مادری بود که از دست و پا زدن نوزاد در شکمش، درد را عاشقانه فریاد میزد. هنوز زود بود که داستان به دنیا بیاد. وقتی با دوربین ذهن خوان به کله اش نگاه میکردی انبوهی از آدمها ، مکانها ، زمانها توی هم وول میخوردن. هیچ معلوم نبود داستانی که میخاد متولد بشه، چی از آب در میاد و این شبیه انسانی متولد شده است که اصلا معلوم نیست چی خواهد شد! دوربین ذهن خوان مثل جاسوسی که دنبال شکار باشه کم کم روی آدمای ذهنش زووم کرد، فوکوس کرد تا حدس بزنه چه داستانی قراره اینبار متولد بشه.
·
اسب کور سر به زیر شرمنده از ضعف خویش و کودکی که زدن اسب را از کتک خوردنهای خود از پدرش آموخته بود. کودک همراه اسب کور هنوز آنقدری کار نکرده بودند تا با خیال راحت و تنی فارغ از نگرانیهای انبر داغ منقل پدر، شب تن خسته بر بالین گذارد. از دور جمع شادمان چند دخترک پیدا شد. کودک به اسبش نگاهی انداخت و به او گفت، کور تنبل! امروز رو دووم بیار تا این چند تا مشتری نپرن. اسب کور با چشمی که سالم بود به کودک نگاهی انداخت ، انعکاس دریا در چشمش پیدا بود با این حال شیهه ای ضعیف کشید و زانوهای خسته و وارفته خویش را به خاطر آرامش پسرک یک بار دیگر صاف کرد
·
پرنسس با دامن سپید بلند سوار بر اسب قهوه ای منتظر آمدنش بود، این اولین بار بود که با پسری از طبقه کارگر قرار ملاقات گذاشته بود. از دور سیاهی قایقهای ماهیگیران را میدید اما معلوم نبود که ماهیگیران خوشحال هستند از صید یا غمگین از شکستی دیگر. از بالای ابرها شکستی به سوی پرنسس میامد او نمیدانست هنوز خیلی جوان است و باید حتما مثل ماهیگیران با توری خالی از ماهی و پر از تجربه به خانه بازگردد تا مثل خانم معلم سر خانه خود که حالا دیگر پا به سن گذاشته، حتی جواب سلام مردان را خیلی محتاطانه تر بدهد
·
قایق ران نگاهی به مسافرهای خویش انداخت آنها از دریا چه میدانستند فقط هیجان قایق سواری با سرعت بر روی دره ای عمیق انباشته از آبی سرد و هیجان این نمایش ترسناک بدن آنها را مور مور خواهد کرد و قایق ران دوست نداشت دیگران اینگونه به دریا نگاه کنند ، دریایی که صدای موجش انگار زمزمه خدا در گوش قایق ران بود. وقتی دخترک از قایق پیاده شد به دوستش گفت : اه قایقرانه عجب آدم مزخرفی بود. اما دریا تمام سعی خود را میکرد تا پول درمان کودک مریض قایقران عصبانی را فراهم کند. صدای موجهایش دعوتی بود از ماجراجویان جوان که انگار طالب ساحلی آرام بودند پس از عشقی طوفانی .....
·
اسم خودش را گذاشته بود پسر طوفان و دوستان را نیز مجبور تا اینگونه او را صدا کنند. او تنها چند کار بلد بود یکی از آنها لاس زدن بود دیگری خوابیدن با گوله کردن خود روی دو تا صندلی اتوبوس و کار دیگر که از همه مهمتر بود طوفان به پا کردن با رقص خود. به جعبه قرص خود نگاهی انداخت تنها ی قرص مانده بود، برای برنامه تور فردا باید باز قرصی تهیه میکرد
·
بعد از مدتها پدر تصمیم گرفته بود او را با خود به سفر بیاورد یعنی اصرار مادر پدر را واداشته بود که این کار را بکند. پدر راننده متبحری بود به او افتخار میکرد. مادر به دختر سفارش کرده بود که چه موقع و چطور استکان چای را به دست پدر بدهد. آنقدر در دست نگه دارد تا پدر استکان را بگیرد هیچ اشاره ای برای دادن استکان نکند. سر و صدای جوان های پر شر و شور اصلا باعث نشد تا دست دخترک موقع ریختن چای بلرزد و حتی چنج کردن سی دی را نیز پدر بر عهده او گذاشته بود کاری که اصلا از مادر ساخته نبود. دخترک یک چشمش به سبزی پور شور جاده پیچ در پیچ شمال بود و چشم دیگرش به رانندگی پدر تا مبادا جلوی چشم این همه جوان خرده گیر خطایی از او سر بزند. هر فریاد اعتراض نسبت به پدر، قلب دختر را هدف میگرفت. دخترک باز برای رسیدن نوبت بعدی چای ریختن برای پدر قهرمانش لحظه شماری میکرد
·
وقتی یاد خنده بی ریای مادرش پای تنور افتاد که نان گرم به رهگذران میفروخت ناخودآگاه به زن مسافر گرسنه ای که سفارش باقالی قاتقی به او داده بود لبخندی زد. چشمان سبز کشیده زن گارسون با رنگ برگ نارون بلند روبروی امامزاده دهی که مادرش هنوز در آن نان میپخت عجیب همخانی داشت و همین لبخندش را شیرین تر میکرد. آرش نوازنده رستوران بارها به او گفته بود که ترانه ای که امروز خواندم را به چشمان سبز تو هدیه میکنم اما او فکر میکرد آرش هنرمندی است تنها در سطح بقیه گارسونهای رستوران. هر بار که مجبور بود ظرف غذا را جلوی مشتری خانومی بگذارد از خود می پرسید : من چرا نه؟! غافل از آنکه آرش براستی از حضور او بود که در این رستوران میخاند و پیشنهادهای بهتری را به خاطر او رد کرده بود
·
دوربین ذهن خوان همینطور به جستجوی خویش ادامه میداد تا در نهایت بفهمد که کدامین داستان متولد خواهد شد.
آبتین 15/4/87

سيمرغ با تخفيف سيزده مرغ

2008-07-01T05:06:00.000-07:00

سیمرغ، با تخفیف سیزده مرغ
یادش به خیر آقای حزین، معلم ادبیاتمون وقتی با آب و تاب جریان پیدایش سیمرغ رو تعریف میکرد پیش خودم فکر میکردم ای بابا بالاخره ی چند تا مرغن دیگه، همشون بال دارن، جوونن ، کنجکاون ، با همن ، همشون سواد قد قد دارن، خوب با هم راه افتادن برن دنبال ی رهبر ی هدف یا هر چیز دیگه ای که اونارو موندگار کنه. نکته خاصی نداره. انگار که رفتن پیک نیک. هر وقت که از بال زدن خسته شدن کنار برکه ای میشینن. هر وقت گرسنشون شد، دزدکی دونه های گندمزارها رو میخورن. وقتی شب شد، کنار هم زیر پرهای نرم هم میخابن و وقتی روزه اونقدر بالا پرواز میکنن که دست کسی به اونها نرسه. با خودم میگفتم که اینها همش خیلی خوب و سادس. اما شروع داستان باید بگم که از آخرشه. یعنی پایان داستان عطار وقتی که از اون گله عظیم مرغها در نهایت سی تا مرغ باقی موند و اسمشون شد سیمرغ. این داستان درست از وقتی که اونا خاستن برگردن خونشون شروع میشه. بالاخره اونا هدفشون رو پیدا کرده بودن و دیگه لازم بود که برگردن خونه . بشینن روی کاناپشون، پاشونو بندازن رو پاشون و واسه جوجه هاشون خاطرات مسیر پرواز رو تعریف کنن. شبای آخر هفته هم مثلا توی لابی هتل سیمرغ با هم قرار بزارن و افتخار کنن به افتخاراتشون.
·
بیست و نه تا مرغ مفتخر شده آماده بازگشت به خونشون بودن که سی امی هم وقتی سوار شد در مینی بوس رو پشت سرش بست. راننده که جوجه خروسی بود با تاجی ژل زده که دست چپش مودار و سوخته بود تا آرنج و همش از پنجره آویزوونش میکرد، نگاهی از آیینه به عقب انداخت و پرسید راه بیافتیم همه حاضرن؟ ناگهان مرغی گفت : اوخ اوخ ، صب کنید من چینه دونم درد گرفته، زود میرم و برمیگردم. اون پیاده شد و بال زنان انگار که از غسال خانه فرار کرده باشه به سوی جایی که باید میدوید، دوید. دقیقه ای گذشت نیامد و ساعتی باز هم نیامد . دیگری گفت من بسیار نگرانش هستم میروم ببینم چه بلایی سرش آمده میدانستم اون سنگ چینه دون دارد. به او گفته بودم ذرت متفرقه نخوردها. او هم پایین رفت. هنوز از رفتن مرغ قبلی نگذشته بود که یکی از مرغها فریاد زد ای بابا ما قبل از آمدن به اینجا مرغ بودیم حالا که سیمرغیم باید با مینی بوس برگردیم! اصلا من جز هواپیما چیز دیگری سوار نخاهم شد. تازه از آن هواپیماها میخاهم که موتورش به فلانش نچسبیده باشد، میگویند آنها زیاد ساقط میشوند. او هم پیاده شد. رهرو دیگری هم متعاقبش بیرون دوید با غر زدن که آری او راست میگوید. کمی که گذشت مرغ دیگری گفت که من وقت آمدن، زیاد در نوک تیم پروازی بال زده ام، خسته ام میروم بخابم ، هر وقت اینها برگشتند من را صدا کنید. کم کم می نی بوس از سی مرغ خالی و خالی تر میشد تا به آنجا که دیگر جوجه خروس راننده برخاست، در را از داخل قفل کرد و گفت دیگر کسی حق پیاده شدن ندارد ، کمتر از 18 مرغ برای ما صرف نمیکند. بعد نگاهی به مرغهای باقیمانده انداخت و حس کرد که اوضاع بدتر از این حرفهاست و بدون آنکه کم بیاورد همانطور که به سمت صندلی خود میرفت گفت حالا با تخفیف سیزده تا، راه می افتیم. حین راه جمع سیمرغ شده مرغان که با تخفیف سیزده مرغ شده بود، آن هم تازه به همت جوجه خروسی که نفع خویش در خطر میدید، با خود اندیشید که چه خوب شد که با این یاران قصد براندازی نکردیمو کسب حکومت و قدرت یا حتی قصد درخواست برای افزایش حقوق و دستمزد و آب و دانه. حین مسیر بادی که از پنجره باز ماشین به داخل میامد با تکان دادن پرده های آبی نفتی کنفی زمخت ماشین جلوی صورت مرغان ، سر به سرشان میگذاشت.
آبتین 9/4/87

عنكبوت

2008-06-23T21:42:00.000-07:00

عنکبوت
بیش از اندازه میلرزند حتما یکیشون شل شده باید بعدا اونو تعمیر کنم. دارم چرت میزنم ی روز گرم تابستونی رو همراه با گرسنگی تحمل میکنم. منتظر ی تکون شدیدم ی تکون یعنی پایان گرسنگی.
کنارت این همه لقمه چرب و نرم باشه ولی گیر تو چیزی نیاد. شاپرک بچه هاشو زیر پر و بال خودش گرفته، سرشو به اونها نزدیک کرده و انگار تو گوششون قربون صدقشون میره بچه ها هم انگار که خوششون اومده باشه به بدنشون پیچ و تابی میدادن و باز انگار بیشتر از مادرشون میخان.
شاپرک از دور نگران به من نگاه میکنه ، به سمت من اشاره میکنه و به بچه ها چیزی میگه. حتما میگه بعدا که پرواز رو یاد گرفتن از این سمت پرواز نکنن اونجا ی لولو خورخوره هست . بچه ها که از حرفای مادرشون ترسیدن خودشونو پشت اون جمع میکنن اما کنجکاویشون نمیزاره که به سمت من نگاه نکنن. پشت تارهای پر پشت و محکم، من عجیبت تر و مرموزتر براشون به نظر میام. اما ی بار که صدای خرد شدن بند بند ی پشه رو زیر دندونای من شنیدن دیگه جز وحشت تو چشم و ذهنشون از من چیز دیگه ای باقی نمیمونه وحشتی که حتی شبها هم از روی تار من پرواز میکنه و اونارو تو خواب گیر میندازه. وحشت از یک عنکبوت.
مادر شاپرک بعد از کلی سفارش به بچه ها واسه آوردن غذا پر میزنه و میره ، موقع پرواز با نگرانی به تارهای تنیده من در گوشه سقف نگاه میکنه ولی باز انگار که امیدی تو دلش داشته باشه به پرواز ادامه میده. من بعد از رفتن اون به خواب رفتم ، دیگه چیزی نفهمیدم که دیدم صدای سر و صدا میاد. چشمام رو باز کردم ، با تار آزاد عمودی که واسه بالا و پایین رفتنه پایین رفتم تا سرکی بکشم. بچه آدمی افتاده دنبال مادر شاپرک، شاپرک بدجوری هل کرده نمیدونه از کدوم طرف فرار کنه، بچه رو میشناسم ازون شراس ، مگسای ناهار منو میگیره زنده زنده آتیش میزنه. بچه ها انگار خوابن چون هنوز سر و کله شون پیدا نشده . اما اگر پسرک بتونه اونو به سمت تارهای من بکشونه دیگه کارش تمومه. عجیب احساس گرسنگی میکنم.
در همین حال یکی از بچه ها که بیدار شده بود فریاد زد. وای مامان! مادر شاپرک حواسش پی فریاد بچه اش پرت شد و در همین بین تارهای من ناگهان تکون سختی خورد، چه سعادتی مادر شاپرک تو دام من افتاده بود. پسرک که شاپرک رو گم کرده بود هم گورشو گم کرد. مادر شاپرک اولش سعی کرد خودشو آزاد کنه اما نتونس بعد هر چی محکم تر بال میزد تارها بیشتر اونو میگرفتن. با چشمهای نگران منتظر اومدن من بود و بچه ها از دور نگاه میکردن و تلاش برای بال زدن میکردن اما نمیتوستن، حیف هنوز پرواز بلد نبودن! مادر اما با چشماش به اونها میگفت که بهش توجه نکنن. من شروع کردم از تار عمودی بالا رفتن تا خودم رو به ناهار امروزم برسونم.
چاره ای نیست هر کس بیشتر از حدش به من نزدیک بشه، راه فراری نداره. من نمیخام که اینطور باشه ولی محیط چسبنده اطراف من راه گریز و برگشت نمیزاره. من بی رحم نیستم . خودمم میمیرم اگر چیزی نخورم حالا دیگه من مسئول نیستم که مادر شاپرک توی تار من بیفته یا زنبوری رانده شده از کندو. من بی رحم نیستم ، طبیعت طبق قوانین خودش پیش میره. اما عجب تن گوشتالویی داره. پرهای سفیدش هم به نظر خوشمزه میاد. فکر کنم زیر دهنم باید منتظر گوشتی شیرین و آبدار باشم. شاید اگر من نمیخوردمش زیباترین شاپرک سال میشد اما برای من فرقی نمیکنه اون الان ی ناهار خوشمزه واسه منه. از تلاش زیاد بی حال شده ، اما هنوز ناله میکنه و چشم از بچه ها بر نمیداره. بچه ها هم هنوز مامان مامان میکنن. خدایا ممنون واسه این وعده غذایی ، تا چند وقت خیالم از بابت شکم راحته. اونقدر قدرت پیدا میکنم که میتونم با خیال راحت ضلع شمالی تار رو گسترش بدم اونجا سر گذر حشراته ، موفعیت خوبی داره هر روز ی رهگذر، مهمون ناخوانده ام میشه.
یاد مادرم به خیر همیشه از تار ساختن من تعریف میکرد میگفت تو مثل پدرت تار میسازی ، محکم و در عین حال اونقدر جای بازی بهش میدی که حتی ی تار هم ازش کنده نشه حتی اگه ی خرمگس گنده توش بیفته. هنوز از جلوی چشمم کنار نمیره اون مارمولک عوضی که اونو به دندون گرفت و برد. هر چی داد زدم انگار نه انگار فقط اون عوضی ی لحظه ایستاد ، گردن سنگینشو برگردوند و با یک چشم نگاهی به من کرد و بعد با لبخندی که فشار دندوناش رو نشون میداد صدای مادر رو خفه کرد و بعد چهار دست و پا با حرکت مارپیچی دمش تو انتهای همیشه تاریک اتاق گم شد. روزهای بعد دیدم پوست اون کثافت گوشه اتاق افتاده خوشحال شدم که مرده اما بعد فهمیدم که اون گاهی از این غلطا میکنه. خیلی دلم میخاد ی روز با تار خودم خفش کنم.
سر مادر شاپرک به سمت بچه هاست ، داره اشک میریزه و بچه ها هم مثل اون دارن گریه میکنن . اما چاره ای نیست هیچکس از ی عنکبوت توقع نداره که ی مادر شاپرکی رو آزاد کنه وقتی خودش خیلی گرسنه است. حتی اگر گرسنه هم نبود کسی چنین توقع بی جایی از ی عنکبوت نداشت.
·
مادرم طبق معمول با ی استکان چای خوش رنگ توی ی سینی استیل کوچیک وارد اتاق شد، هر وقت مشغول نوشتن باشم برام چای میاره بدون اینکه قندی کنارش باشه و من چای رو با شیرینی لبخندی که برام جا میزاره و از اتاق میره بیرون میخورم، یادم میاد که فردا روز مادره. مطمئن باشین نمیزارم عنکبوت، مادر شاپرک رو بخوره.
آبتین 4/4/87

چشم چروون

2008-03-14T09:26:00.000-07:00

موهاشو کاملا مش کرده بود و شال قرمزی، زردی مشها رو پوشونده بود. ی مانتوی کوتاه سبز با چکمه های بلند سیاه. چشمای کشیده و ......... حدود ی بیست متری فاصله داشتن. دخترک اصلا به اطراف نگاه نمیکرد. با قیافه ای مصمم و مغرورانه به جلو قدم برمیداشت. فرصت بسیار خوبی بود برای خیره شدن ، فاصله بیست متر هر لحظه کمتر و کمتر میشد. جوونک آب دهنشو قورت داد و باز همونطور خیره به دختر نگاه میکرد، جوونک گامهاشو کوتاه کرد تا مدت زمان بیشتری برای نگاه به دخترک فرصت داشته باشه. اما دخترک اصلا به روی خودش نمیآورد و حتی سرشو پایین نمی انداخت تا جلو پاشو ببینه. دیگه وقتی فاصله اونقدر کم شد که دیگه چرخش چشمها جواب کار پسرک رو نمیداد گردنش چرخید تا جایی که دخترک کاملا از کنارش رد شد و پس از اون رایحه به جا مونده باعث شد که پسرک نفس عمیقی بکشه و ششهاشو که چند وقتی بود کاملا از هوا پر نکرده بود، پر پر کنه و بعد برای اعتراض به بخت و اقبال خودش ابرویی بالا انداخت و لبی ورچید و بعد که انگار خیلی سریع همه چیز رو فراموش کرده به دوردستها خیره شد تا دوباره کسی سر برسه.
ی مغازه لباس فروشی توجهش رو جلب کرد تن مانکن مرد ی کت شلوار مخمل بود ، به نظرش جالب اومد امافرصت ایستادن نداشت ، دوباره به سرعتش افزود. از دور سر و کله دخترکی پیدا شد با چادری مشکی. وقتی فاصله اونها نزدیک شد، دخترک سرشو پایین انداخت و پسرک فقط نگاهی انداخت اونهم طبق عادت تا دخترک چادر به سر از کنارش گذشت.
مردی جلوی خونش رو آب پاشی میکرد، آب سر میخورد تا به باغچه شمشادها میرسید و خاک خشک آب رو انگار میبلعید. عطش خاک، تشنه اش کرد. حس کرد لباش خشک شدن. نتونس خودش رو راضی کنه و از پیرمرد بخاد که به اون آب بده از گدایی بدش میومد. پیرمرد سر شلنگ رو به سمت دیوار گرفت تا جوانک خیس نشه. مسیر دیگه ای از آب به سمت جوی شکل گرفت و در شر شر اون گم شد.
چند قدمی تا سر ی کوچه نمونده بود که خانمی از داخل کوچه به سمت اون پیچید پسرک یک آن برق حلقه انگشتر اون خانوم رو حس کرد واسه همین سرشو به اون سمت خیابون چرخوند به سمت نانوایی و صفی از آدمهای منتظر که هر کدومشون به سمتی خیره شده بودن. وقتی خانم حلقه به دست از کنارش رد شد، جوونک دوباره به جلو خیره شد. هنوز ی حسی براش مونده بود که اجازه نمیداد به هر خانمی خیره بشه.
هوا ، هوای بهاری بود ، درختا داشتن جوونه میزدن و نسیمی که گاهگاه سرکی به داخل شهر میکشید فرصت تخیل پرواز، روی ی دشت سبزرو به عابرها میداد. در همین افکار بود که در خونه ای باز شد اول ی پسر بچه کوچولو بیرون دوید خنده کنان ، فرار از شیطنتی شیرین و دنبال اون دخترکی برافروخته که چند انگشتی انگار بزرگتر بود ، جانشین مادر. لبخند جوونک همراه دو تا کوچولو توی سوپری مملو از بسته های رنگی خوردنی گم شد و جوونک دوباره مسیرشو ادامه داد به سمت غرب ، وقت عصر، نزدیکای غروب اما هنوز نور به اندازه کافی برای کاوش صورت دخترا مهیا بود. تو این مدت اونقدر دقیق به اونها خیره شده بود که دیگه متخصص آرایش و لباس شده بود. میدونس که شال قرمز به لباس مشکی خیلی میاد یا سایه چشم سبز با روسری سبز............ در افکار خودش بود که حس کرد آقایی شیک از توی ماشینی مدل بالا اونو صدا میکنه به سمت اون برگشت . آقا پرسید ببخشید میدونید این طرفها گل فروشی کجاست؟ جوونک سری به علامت منفی تکون داد و طبق عادتی که داشت شونش رو بالا انداخت و گفت نمیدونم. بعد از رفتن آقا با خودش گفت اه مرتیکه دنبال ی دسته گل میگرده تا با اون قلبی رو فریب بده، از چشماش فهمیدم که چه آدم هیزی بود. مردا همو خوب میشناسن. در همین بین دختری از دور نمایان شد، باریک و بلند مثل مانکنهای خارجی، حتی قدم برداشتنش هم مثل اون مانکنا بود، وقتی نزدیک تر شد، کفشای پاشنه بلند دخترک که اجازه نمیداد اون خیلی سریع راه بره و همینطور کیفی که از دستاش آویزون بود و همینطور با هر قدم در هوا تاب میخورد و میرقصید توجهش رو جلب کرد، دخترک برنزه بود با موهای فر خورده ریز ریز و آرایشی طلایی ، پسرک اول تصمیمش رو گرفت ولی بعد مردد شد ، فاصله اونها کمتر و کمتر میشد ، دخترک از نگاههای جوونک نگران شده بود واسه همین خودشو جمع و جور کرد و با کمی اخم راهشو ادامه داد. وقتی نزدیک شدن جوونک از اخم دختر خوشش نیومد واسه همین نگاهشو برگردوند و سریع به راهش ادامه داد وقتی دخترک دور شد پسرک ایستاد و به عقب برگشت اما مردد دستی به موهاش کشید و انگار که بی خیال شده باشه به راهش ادامه داد. تا حالا سابقه نداشته که متلکی پرونده باشه اما نگاه تحقیر آمیز دخترک بغضی رو توی گلوی جوون به جا گذاشت که جوونو واداشت با بیرون انداختن آب دهانی با تمام قوت خودشو از خفگی نجات بده.
چند قدمی بیشتر نرفته بود که حس کرد بوی غذایی میاد.از دور چراغ روشن ی ساندویچ فروشی رو دید، دستی تو جیباش کرد فقط ی پونصد تومنی داشت که البته ی کاسه لوبیا با نون اضافه میشد.با خودش گفت زوده ، میزارم دیرتر. نفسش رو حبس کرد تا بو رو حس نکنه وقتی از جلوی مغازه رد شد نگاه آدمی مثل خودش رو بر تنش حس کرد. نگاهی که میگفت : ا تو هم که مثل منی! وقتی دور شد نفسش رو خالی کرد.
هوا تاریک تر شده بود واسه همین دیگه دخترای کمتری رو تو کوچه میدید. امروز هم داشت سپری میشد و اون کار نکرده بود. از دور خانمی رو دید کمی پا به سن گذاشته ، که آرووم و کند قدم برمیداشت . اونقدر ساده بود که چیزی برای نگاه کردن نداشت. جوونک به عقب نگاه کرد، چراغ آویزون جلوی مغازه صبورانه سرش توی کار خودش یعنی بخشش روشنایی بود. جوونک به سرعت قدمهاش به جلو افزود و ................
·
صدای جیغی بلند شد دو تا مرد از ساندویچ فروشی هراسون بیرون دویدن به سمت خانم پا به سن گذاشته. زن با صدای گرفته و لرزان اون دورهارو نشون میداد و مدام میگفت برد، برد.........
آبتین 24/12/86

تیغ

2008-02-29T12:41:00.000-08:00

تیغ
کسی چه میدونس که آدم با پای خودش بلند شه بره فرسنگها دورتر تا یکی بهش چاقو بزنه بعدش هم ......، بگذریم. به ساعتش نگاه کرد. وقت رفتن بود. وقتی در اتاق کارش رو بست ، از پشت شیشه، صندلی خالی خودشو دید که توی تاریکی اتاق انگار که به فکر فرو رفته. در ساختمون رو باز کرد و خنکی هوارو روی پوستش حس کرد، فهمید که هنوز زندگی رو دوست داره اما باز اون نمیدونس که با پای خودش داره میره تا چاقو بخوره. تقصیر اون نبود. اون زبون طبیعت رو بلد نبود و گر نه صدای سپیداری رو میشنید که با زبون بی زبونی اینو بهش میگفت یا بی تابی چمنهارو حس میکرد که انگار میخان به پاش بپیچن و اونو مثل شقایقی بین خودشون نگه دارن.
§
سرش رو به پشتی صندلی تاکسی تکیه داد. راننده ترانه مرا ببوس رو گذاشته بود. باز نفهمید که این هم نشانه ای است. تقصیر اون نبود شهریها دیگه به نشونه ها توجه نمیکنن. اونا انقدر تو زرق و برق خودشون گم شدن که چشماشون نمیتونه گوشه و کنارو بکاوه و نشونه ها رو ببینه. اونا فقط به ساعتهاشون نگاه میکنن، به صفحه های کامپیوترشون، به صورتهای نقاشی شده، به تابلوهای روشن و به موشای توی جویها. اونا پیچ خوردن آب جوی رو نمیببن که داره به درختی اشاره میکنه که روش ساری نشسته که داره به کودکی نگاه میکنه که قراره شب از سرما ..........
"مرا ببوس برای آخرین بار..........." با خودش فکر کرد که اگه آخرین بار قرار بود که ببوسه چه کسی رو انتخاب میکرد. اما هیچ کس نبود تو زندگیش که بخاد آخرین بوسه رو به اون بده. شاید تنها کسی که از ته دل به اون لبخند زده بود همین الان این عروسک غورباقه ای بود که از آینه ماشین آویزوون بود و داشت خوشحال بالا و پایین میپرید. خنده اش گرفت که بالاخره فهمیده که آخرین بوسه مال کیه.
"ای دختر زیبا از برق چشمان تو ................" با خودش گفت خوش به حالش خواننده، آخرین بوسه اون مال ی دختر زیباست نه ی غورباغه. سرشو به بیرون برگردووند. دختر زیبایی رو دید که پشت فرمون ماشین زیباتری نشسته، اما افسوس که چشمای دختر برقی نداشت.
همه حواسش به دخترک بود که ماشین تکون سختی خورد. هراسون سرشو به سمت راننده چرخوند. راننده عصبی فریاد زد مرتیکه حواست کجاست. ترمز دستی رو کشید و از ماشین پرید بیرون. ماشین عقبی به اونها زده بود. به عقب برگشت و از شیشه عقب دید که راننده عقبی هم پیاده شد. هر دو دارن به سمت هم میان و یک آن گلاویز شدن. خانمی که تو ماشین نشسته بود ، جیغ زد و گفت آقا تو رو خدا برو جداشون کن الان ی کاری دست هم میدن. کمی دس دس کرد چون تجربه این کار رو نداشت. دستش رو دستگیره مونده بود. وقتی خانم عقبی پیاده شد، اون هم اومد پایین و به سمت اونها دوید، مثل بقیه آدمهایی که برای جدا کردن میدویدن. ماشین عقبی دو نفر بودن ولی فقط راننده کتک کاری میکرد مرد همراهش دست به سینه ایستاده بود و نگاه میکرد. راننده تاکسی هم که مرد جا افتاده ای بود و داشت کتک میخورد ولی انگار نمیخاس کم بیاره همش هوار میکشید. کسی جرات نمیکرد جلو بره. خانم مسافر داد زد، ی مرد پیدا نمیشه اینارو از هم جدا کنه. حس کرد در درونش بهش برخورده، اما یکی نبود ازش بپرسه میون این همه آدم چرا یکی مثل تو باید به مرد بودنش شک کنه و پا جلو بزاره . به اونها نزدیک شد همین که خاست خودشو وسط اونها بندازه، همراه مسافر که تا حالا دست به کمر وایساده بود، دست توی جیبش کرد ، یکی از بین جمعیت داد زد مراقب باش داره چاقو در میاره. در همین لحظه دوتا راننده که مشغول زد و خورد بودن با شنیدن صدای چاقو همو ول کردن و ی قدم به عقب پریدن. در همین حال اون به سمت همراه برگشت و دید که دستش داره تو جیب کاپشنش عقب چیزی میگرده، همه ساکت شده بودن که همراه مسافر دستش رو بیرون آورد، تلفن موبایلش بود ، بعد از لحظه ای سکوت و بهت جمعیت ، همه زدن زیر خنده حتی دو تا راننده. مرد همراه هم که تازه دوزاریش افتاده بود رو به جمعیت با خنده گفت میخاستم به پلیس زنگ بزنم.
§
وقتی ماشین راه افتاد دیگه راننده زبون به دهن نمیگرفت هی به اون نگاه میکرد و ی چیزی میگفت و میخندید. گاهی میگفت اما خوب زدمش، شانس آورد که اون اتفاق افتاد و باز میخندید و باز میگفت مقصر اون بود از عقب زده بود. دیگه به نزدیکای میدون رسیده بودن و اون تصمیم داشت زیر پل هوایی که توی این ترافیک سنگین، خیلی دور به نظر میرسید پیاده بشه. تا اینجا که به خیر گذشته بود اما هنوز برای ی اتفاق فرصت بود. از پله های عابر پیاده که پایین اومد از اولین رهگذر آدرس خیابون امیرکبیر رو گرفت. عابر گفت اون خیابون گوشه میدون رو بری میرسی به خیابون امیرکبیر. به راه افتاد تا ساعت 6 دیگه فرصتی باقی نمونده بود. پاهاش خسته شده بودن، انگار نمیخاستن اونو به اونجایی که میخاد بره ببرن. از ابتدای خیابون امیرکبیر به پلاکها نگاه کرد، شمارش معکوس پلاکها شروع شد ، عددها دو تا دوتا کم میشدن . بعضی پلاکها خونده نمیشد تا اینکه بالاخره به پلاکی که میخاس رسید وقتی شماره پلاک رو با آدرس چک کرد و دید درسته، به بالا نگاه کرد ی ساختمون قدیمی با آجرهایی کهنه و سیاه . درست روی دیوار بالای پلاک، تابلوی اسم خیابون یعنی امیرکبیر رو دید. با دو دلی داخل شد. تنها راه به سمت زیرزمین بود. پله ها همینطور به پایین میچرخید و تاریک و تاریک تر میشد. این زیرزمین اونو یاد پارسال انداخت که با رفقا به کاشون رفته بود، حمام فین جایی که رگای امیرکبیر رو زده بودن اما اون باز به این نشونه توجه نکرد، تقصیر اون نبود دود سیاه این شهر، آدمارو خنگ کرده بود. وقتی آخرین راه پله رو پشت سر گذاشت ، روشنایی اتاقی با در چوبی که بالاش شیشه ای مات بود چند پله آخر رو روشن کرده بود. سایه هایی را روی دیوار روبه رو به در حس کرد. سایه آدمهایی که انتظار اونو میکشیدن ،اسم اون اینجا ثبت شده بود و انگار نیرویی مرموز اونو به اینجا کشیده بود.
با احتیاط در زد و بعد با کمی تامل در رو باز کرد. اولین چیزی که دید ی میز چوبی خالی بود که دفترچه ای بزرگ روش بود، دفترچه ای که اسم اون بدون اینکه بخاد توش بود. انگار دفترچه سرنوشتشه که داستان زندگیش رو از اول تا حالا توش نوشته بودن شاید حتی ماجرای تصادف امروز رو یا حتی آخرین بوسه به قورباغه.
§
روی تخت، رو به دیوار نشست ، پشت سرش رو نمیدید. روی دیوار انگار آیه ای از قرآن رو نوشته بودن شاید آخرین زمزمه های امیرکبیر. در سکوت اطرافش غرق شده بود که از پشت سرش صدای پایی رو شنید و لحظه ای بعد سوزش تیغی رو بین دو کتف خودش احساس کرد. مور مورش شد دلش میخاست چشماشو ببنده. از بیرون صدای اذان بلند شد. احساس سبکی میکرد. از رنگ خون خودش خوشش اومد ، مثل رنگ شقایقهایی بود که تو دامنه تپه های قمصر کاشان دیده بود.......................
§
وقت بعدی اون برای حجامت ماه آینده بود.
آبتین 10/12/86

اتاق مشاور

2008-02-13T21:35:00.000-08:00

اتاق مشاور
ی اتاق بزرگ بود، میز خودشو اون بالا پشت به پنجره گذاشته بود. رنگ چوب میزش قهوه ای سوخته بود اما براق و زیر نور چراغ میدرخشید. مبلمان گرون قیمتی برای نشستن ارباب رجوعها جلوی میزش بود، رومبلیهای زرشکی و در وسط مبلها میز شیشه ای قرار داشت که گلدونی با گلی مصنوعی به رنگ روکش مبلا در وسط اون قرار داشت ، اتاق زیبا بود، اما با همه اینها سرد به نظر میرسید. چادرش مدام روی روسری لیزش سر میخورد و اونو دوباره بالا میکشید و انگار مثل آدمایی که در شروع ی مناجات میخان گریه کنن ، انگار زیر چادر خودشو پنهون میکرد.
همونطور که به چشمای من زل زده بود گفت : ادامه بده
گفتم : "روزای اول خیلی با هم خوب بودیم اما نمیدونم چرا کم کم تغییر کرد! چطور میشه رابطه به اون قشنگی، موهبتی الهی که خدا به هرکس نمیدش، اینطور زشت و کریه بشه که آدم نتونه تحملش کنه. عشق به نفرت برسه". کمی بعد، از خودم تعجب کردم که چرا چنین تصور زشتی کردم. قبل از اینکه به این اتاق پا بزارم اصلا چنین فکری به سراغم نیومده بود. حتی زمانی که کشیده اون روی صورتم نشسته بود.
به یاد دوستم افتادم که انتظار ی پسر کاکل زری رو میکشید از توی مجله ی عکس بریده بود و مدام میگفت میدونم اون این شکلیه. اما روزی که پسرش به دنیا اومد، ی ناقص الخلقه با صورتی ترسناک رو تو بغلش گذاشتن. پسری که البته خیلی دووم نیاورد و البته زنی که دیگه هیچ وقت جرات مادر شدن رو نداشت. باز یک موهبت الهی مثل عشق به نفرت و سرخوردگی رسید.
تو تمام این لحظات که به گذشته ها فکر میکردم ، مدام میدیدم که لبای خانم دکتر تکون میخوره یعنی انگار میلرزه ، چادرش سر میخوره . دوباره از خاطراتم به پیش خانم دکتر برگشتم.
خانم دکتر گفت : "تو اشتباه میکنی همه ما نیاز داریم که ی حریم خصوصی برای خودمون داشته باشیم. اون حق نداره پا توی حریم تو بزاره. هر وقت خاست سرکی بکشه. می ایستی جلوش، زل میزنی تو چشماش و با لبخندی میگی ، عزیزم این حریم خصوصی منه. مطمئن باش اون اینو خوب میفهمه."
یاد پدربزرگ افتادم ، اون تا سالها با ما زندگی میکرد، شاعر بود، توی زیرزمین برای خودش تختی زده بود و با خودش خلوت کرده بود. به هیچکدوم از بچه ها اجازه نمیداد به اونجا پا بزارن ، حتی مادربزرگ هم اگر به اونجا میرفت فقط ماهی ی بار برای نظافت. سالها از مرگ اون گذشته ولی هنوز سر خاکش پا نزاشتم ، نه اینکه ازش بدم بیاد. آدم مهربونی بود اما از جایی که من بودم تا خلوت اون راه درازی بود ، راهی ترسناک که به زحمت طی کردنش نمی ارزید . مثل راه دور افتاده و پرتی که حالا هم به سر مزارش میرسه.
یاد مرده ها کردم، بعد از پدربزرگ نوبت خاله مادرم بود. پیرزنی صالح که ترشیهای معروفی می انداخت. البته با سرکه ای که خودش درست میکرد. از بس این زن تو فامیل و دوست و آشنا به پرهیزکاری معروف بود، مردم میومدن و واسه تبرک سرکه و ترشی ازش میگرفتن. قبل از سرکه انداختن ، وضویی میگرفت نمازی میخوند و بعد در خمره گلی دست به کار میشد. هر بار که اشتباهی میشد و سرکه اون شراب از کار در میومد ی شبانه روز گریه میکرد. توبه میکرد. معتقد بود که نیتش پاک نبوده که اینطور شده . خمره رو میشکست و خمره دیگری میخرید. با خودم گفتم روزی که اون به من پیشنهاد کرد، من نیتم پاک پاک بود، خیر بود ی زندگی میخاستم پر از عشق ولی حالا کوزه عسلم لبریز از نفرت است.
باز از خودم خجالت کشیدم . چرا اینقدر راحت با تشبیهاتم با خاطراتم ، عشقم رو لگد مال میکنم. خودم و اونو زجر میدم.
به دیوار روبرو نگاه کردم که تابلو نقاشی آویزون بود. تصویر زنی با موهای روشن و لبخندی که معلوم نیست از تمسخر است یا از حسرت. پشت سر اون سایه های مردانی است که همه تیره هستن. آبی مرده، قهوه ای سوخته.
خانم دکتر آینه رو خابوند ، چون دیگه حریف حرفای تصویر آینه نمیشد. این اولین بار بود که جلوی ی بیمار احساس شکست میکرد . این اولین بار بود که خودش بیمار خودش شده بود. ساعت نزدیک چهار بود دیگه باید سر و کله بیماراش پیدا میشد. بلند شد تا آبی به صورتش بزنه و اشکهایی رو که سالها اونارو مخفی کرده بود از روی صورتش پاک کنه.

حریمی به دور خویش
روز به روز افزوده گردد این دایره
عاقبت تو مانی و دنیایی که تا افق، خالی از همدلی است
آبتین 24/11/86

2008-02-06T09:10:00.000-08:00

پنجره را باز گذار
من به بستر زنی خوابیده، خواهم خزید
خوابدیده
که تنش را زیر
حریری از بوسه های من خوابانده است
آبتین 29/10/86

خاطرات دختران سودازده من (با تشکر از گابریل

2008-01-25T08:06:00.000-08:00

اسم تک تک اونهارو یادمه. حتی جایی که همدیگرو دیدیم. ماجرای جستجوی ما در هم، خیلی پیش نرفت که یا اونها چیزی که دنبالش بودن من اون نبودم و نه چیزی که من دنبالش بودم و حتی اون روزا نمیدونستم در اونها پیدا میشد. پگاه ، مریم ، آزاده ........... پاساژ آرین، کافی شاپ جام جم......... نگاه به هم ، همزدن هم ، ته نشین شدن شخصیتهای متزلزل ، آدمهایی دوستدار فریب خوردن.
این روزها فهمیده ام که دنبال که باید باشم. دختری که به دختر بودن خویش افتخار کند. زبان بازیها او را مفتون ، دگرگون نکند. دختری قوی و محکم در برابر مردان ضعیف خوش ظاهر ، خوش سخن اما سیال و دلداده در ماجرای عاشقی و دلدادگی. که من کم نخاهم گذاشت ، او نیز این چنین.
حال کجا باید فریاد زنم ، کجایی همسر من؟
آبتین (تاریخی وول زننده در میان 1386

لیلا خاتون

2008-01-11T13:10:00.001-08:00

لیلا خاتون
آره میگفتم لیلا خاتون اومد لب چشمه که آب بر داره، نگو که پسر پادشاه هم داره از اونجا با خدم و حشم رد میشه . لیلا خاتون که ی چارقد فیروزه ای به سر داشت، چشماشو سرمه کشیده بود و لباشو گلی، ی خالم رو گونه راستش بود.
ا مادربزرگ دفعه پیش که قصه رو میگفتی خال گوشه لبش بود.
نه پسرم یادت رفته ، خال رو گونش بود که تا چشم پسر پادشاه بهش افتاد از اسب افتاد پایین.
و من هم بیشتر پاپی مادربزرگ نمیشدم و دلم میخاست باز اون ادامه بده قصه شبانه اش رو که همیشه شبهای دوشنبه برام تعریف میکرد. احتمالا بابا بزرگ از روی خرش ی دوشنبه افتاده زمین وقتی که پای خرش تو گودالهای به جامونده از باروون شب پیش گیر کرده و بعد مادربزرگ رو دیده و ........... اما آخرش هم نفهمیدم بالاخره اون خال کجای صورت لیلا خاتون بوده. حتی تو صورت تمام لیلاهایی هم که با هم بازی میکردیم چنین خالی ندیدم. هیچ وقت وسطای قصه خوابم نمیبرد. همیشه به مادربزگ میگفتم من اگه جای پسر پادشاه بودم فلان کار رو میکردم. اونم میگفت آفرین نوه گلم هر وقت لیلاتو پیدا کردی تو این کارو بکن. و فردا صبح که آسمون فیروزه ای میشد و ابروی کمونی پیوسته همبازیهام بالا و پایین میرفت من همه جارو واسه پیدا کردن لیلا خاتونم با اون خالی که نمیدونم کجای صورتش بود میگشتم. حتی تو لونه کفترا . نکنه که اون جادو شده باشه.
...............................
وقتی در خونه اونارو بستیم . از مامان پرسیدم: راستی یادمون رفت اسم دختر چی بود. مامان گفت: حواست کجاست اونا که همش میگفتن، لیلا ، لیلا. سرمو برگردوندم رو به مامان و گفتم : لیلا!؟ مامان گفت: چیه پسرم حواست رو پرت کرده لیلا خانوم. بی اختیار گفتم : مامان خال کجای صورتش بود. مامان با تعجب پرسید : خال ؟! با سرعت گفتم هیچی. آسمون تاریک شب صاف صاف بود و هزاران خال سپید انگار بر صورت سبزه اش میدرخشید.
آبتین 20/10/86

شیوا

2008-01-06T05:13:00.000-08:00

شیوا
دلم برای بارتولونی تنگ شده برای اون شرابهاش. از وقتی ی چراغ سبز رنگ توی دکه اش روشن کرده انگار سرش شلوغ تر شده. وسط میدون پرینسیپه مثل ی عقیق میدرخشه. اوه چه کیفی ، ی استکان شراب سفید مخصوص بارتولونی رو بزنی بعد که کلت گرم شد برگردی و به پیشخون تکیه بدی و دخترای خوشگلی رو ورانداز کنی که دارن به سمت ایستگاه مترو میرن.....
خیلی دلم برای اونجا تنگ شده . اما لعنتی ی ماه دیگه باید انتظار بکشم تا نصب دستگاه تموم بشه و اونو تحویل ایرانیا بدم. اما اوضاع زیاد بد نیس توی ایرانم دختر خوشگل پیدا میشه. یکیشونو تازه دیروز دیدم اسمش شیواست . هر روز انگار ی ملافه مشکی به خودش میپیچه و میاد سر کار. همون ملافه ای که شب پیش توش غلتیده. بد نیست باید واسه همین ی ماهه تورش کنم. چشم و ابروی مشکی قشنگی داره. اما زیاد خون گرم نیست . دیروز که ی قوطی آبمیوه بهش تعارف کردم ، نگاهم کرد و حرفی نزد و کارشو ادامه داد. نمیدونم تو این مدت فرصت میکنم نظرشو جلب کنم یا نه.
اما چرا اینا گیر دادن که باید حتما چند نمونه کار بعد از نصب انجام بشه و بعد کارو تحویل بگیرن . قرارمون فقط تحویل دستگاه بود من حق ندارم بر خلاف قرارداد عمل کنم اگر میخان باید با خود اونا صحبت کنن. من فقط نصب میکنم ، تست میکنم و تحویل میدم. انگار دارن دستی دستی منو اینجا نگه میدارن.
خبری از شیوا نیس . امروز ی دختر دیگه جاش اومده . مثل مدلهای مغازه روبرت لباس پوشیده . همش لبخند میزنه . انگار خون گرم تر از شیواس . ایتالیایی بلد نیس اما دست و پا میزنه که بهم بگه دوس داره ایتالیا رو ببینه. بهم گفته اگر بخام عصری منو میبره شهرو نشونم بده. اما حالشو ندارم دختر لوسیه . اصلا شایدم من عادت ندارم که دخترا بهم پیشنهاد بدن. کاش فردا دوباره شیوا برگرده. فقط میدونم اسمش شیواست اونم وقتی که دوستش صداش کرد فهمیدم. اسم قشنگ و راحتیه. اگه فردا دیدمش واسه شام دعوتش میکنم.
چه خوب شد اون مهندس جوون ایرانی بهم گفت که اونایی که زیر پارچه سیاه خودشونو پنهون میکنن دوس ندارن مردای غریبه بهشون نزدیک بشن. اما انگار همین ممنوعیتی که اون واسم گذاشته من رو بیشتر بهش حریص کرده. دلم میخاد ببینم پشت این پرده سیاه چه خبره؟!
......................
هواپیما اوج میگیره. سرشو به شیشه میچسبونه و به شهری نگاه میکنه که دوماه توش زندگی کرده . خوش گذرونده . با آدما و دخترای زیادی بوده . اما مهمتر از همه اونها، یادگاری پدر نیکلاس رو که صلیب کوچک نقره ای رنگی بوده و خیلی دوس داشته رو داده و به جاش تنها لبخند پاک و مهربون دختری سیاه پوش رو بدون حتی کلمه ای گرفته و داره با خودش میبره. نفسی عمیق میکشه . انگار ته دلش از این معامله خشنوده.
آبتین 10/10/86